تحقیقات نشان میدهد بزرگسالانی که در فعالیتهای بازیگوشانه شرکت میکنند، با استرس بهتر کنار میآیند، احساسات مثبت بیشتری را تجربه میکنند، در مواجهه با چالشها انعطافپذیری بیشتری نشان میدهند و سطوح بالاتری از رضایت از زندگی را گزارش میکنند.
تحقیقات اسکات دانکن(Scott Duncan)، استاد سلامت جمعیت دانشگاه فناوری اوکلند(Auckland) و ملودی اسمیت(Melody Smith)، استاد علوم سلامت این دانشگاه روی خانوادههای نیوزیلندی نشان میدهد که چگونه حمایت از بازیهای بدون ساختار میتواند به بزرگسالان کمک کند تا استرس کمتری داشته باشند و ارتباط بیشتری برقرار کنند، در عین حال بازیگوشی را در زندگی روزمره خانوادگی عادی میکند.
در جهانی که مستلزم مشغله مداوم است، بازی ویژگیهای اساسی را که در معرض خطر از دست دادن آنها هستیم، ارائه میدهد. ویژگیهایی نظیر خودانگیختگی، با هم بودن و آزادی برای تفریح.
بازی در بزرگسالی میتواند متفاوت از بازی در دوران کودکی باشد. کمتر در مورد اسباببازیها یا بازیها و بیشتر در مورد نحوه برخورد ما با تجربیات روزمره است.
بازی بزرگسالان میتواند فیزیکی، اجتماعی، خلاقانه یا تخیلی باشد. همچنین میتواند شامل حرکت، موسیقی، طنز، داستانسرایی، حل مسئله یا صرفاً انجام کاری برای لذت بردن از آن باشد.
آنچه یک فعالیت را بازیگوشانه میکند، شکل آن نیست، بلکه طرز فکر پشت آن است. کنجکاوی، گشودگی و تمایل به مشارکت بدون نتیجهای ثابت است. برای بزرگسالان، بازی اغلب در سرگرمیها و لحظات اکتشافی که خارج از کار و تعهد قرار میگیرند، تعریف میشود.
فواید بازی در زندگی بزرگسالان
یک مطالعه جدید، یک مسیر عصبی-زیستی بالقوه بین بازیگوشی و سلامت شناختی در بزرگسالان مسنتر را نشان میدهد.
در اصل، بازی فضایی برای تنظیم مجدد فراهم میکند و به ما امکان میدهد از فشار و لزوم عملکرد خارج شویم. انجام این کار، نه تنها از تنظیم استرس پشتیبانی میکند، بلکه تعادل عاطفی و کیفیت زندگی را در بزرگسالی حفظ میکند.
ارزش بازی و بازیگوشی همچنین فراتر از فرد است. مشارکت بازیگوشانه در زمینههای اجتماعی به ایجاد منابع عاطفی مشترک کمک میکند و نحوه تعامل و کنار آمدن افراد را در طول زمان شکل میدهد.
بازی و بازیگوشی در بزرگسالان همچنین با هوش هیجانی بالاتر، از جمله توانایی قویتر در درک و مدیریت احساسات در موقعیتهای اجتماعی مرتبط است.
مطالعات مشاهدهای همچنین نشان میدهند که بزرگسالانی که با بازی تعامل دارند، در تعاملات خود با دیگران، همدلانهتر، متقابلتر و مثبتتر هستند و ارتباط و تعلق اجتماعی را تقویت میکنند.
نکته مهم این است که بازی توانایی منحصر به فردی در عبور از مرزهای سنی دارد. وقتی بزرگسالان و کودکان با هم بازی میکنند، حتی اگر نامرتبط باشند، تفاوتها در سن، نقش و جایگاه معمولاً محو میشوند و جای خود را به لذت و تعامل مشترک میدهند.
تحقیقات نشان میدهد که این تجربیات بازی بین نسلی میتواند روابط را تقویت کند، از تندرستی حمایت کند و کلیشههای مبتنی بر سن را کاهش دهد.
بازی به یک زبان مشترک تبدیل میشود و شکافهای سنی را که اغلب توسط زندگی مدرن تقویت میشوند، از بین میبرد.
همانطور که این مطالعه برجسته میکند، بازی بدون ساختار در زندگی معاصر هم ممکن و هم معنادار است و خانوادهها از مزایای آن برای رشد کودکان و همچنین انسجام خانواده و رفاه مشترک خبر میدهند.
این یافتهها نشان میدهد که بازی میتواند به عنوان یک ویژگی عادی، نه استثنایی، در زندگی خانوادگی و اجتماعی عمل کند.
لزوم ایجاد فضایی برای بازی در زندگی روزمره
اگر بازی کردن و بازیگوشی در طول عمر اهمیت دارد، فضاهایی که در آن زندگی میکنیم باید از آن پشتیبانی کنند.
با این حال، اکثر محیطهای عمومی همچنان بازی را به عنوان چیزی که در درجه اول برای کودکان طراحی شده است، در نظر میگیرند.
تحقیقات در طراحی شهری نشان میدهد که مؤثرترین محیطهای بازی برای بزرگسالان، محیطهایی هستند که خود را به عنوان زمین بازی معرفی نمیکنند، بلکه امکانات بازی را در محیطهای روزمره تعبیه میکنند.
ویژگیهایی مانند پلههای مرتفع و بزرگ، صندلیهای تعاملی یا مسیرهای پیچ در پیچ میتوانند کاوش، تعادل و حرکت را تقویت کنند. در برخی از شهرها، این امر به عناصر بازی در اندازه بزرگسالان که در فضای عمومی ادغام شدهاند، مانند تابهای موسیقیایی که حرکت معمول را به تعاملی بازیمانند تبدیل میکنند، گسترش مییابد.
با وجود این مثالها، طراحی بازیمحور همچنان یک استثناء است تا یک هنجار و اغلب زیرساختهای بازی عمومی هنوز در فضاهای کودکانه متمرکز هستند. طراحی شهرهایی که بازی بزرگسالان را به عنوان بخشی از زندگی روزمره تعریف میکنند، میتواند یک سرمایهگذاری ارزشمند در زمینه شمول، ارتباط اجتماعی و رفاه جمعی باشد.
محیطهایی که از بازی پشتیبانی میکنند، نه فقط فیزیکی، بلکه اجتماعی هستند. همانطور که طراحی شهری میتواند بازی کردن را تشویق یا منع کند، هنجارهای اجتماعی تعیین میکنند که آیا بازی در زندگی بزرگسالان قابل قبول است یا خیر.
وقتی بازی کردن با برچسب شرمآور، زیادهروی یا چیزی که باید به خاطر آن عذرخواهی کرد، تلقی شود، به سرعت از بین میرود، اما وقتی رفتار بازیگوشانه قابل مشاهده و عادی باشد، مشارکت دیگران آسانتر میشود.
بازی مدتهاست که به عنوان چیزی جدا از زندگی بزرگسالان، محدود به دوران کودکی یا مختص لحظات نادر اوقات فراغت تلقی میشود. با این حال، شواهد نشان میدهد که بازی و بازیگوشی همچنان فراتر از رشد اولیه اهمیت دارد.
بنابراین بازتعریف بازی به عنوان بخشی مشروع از زندگی بزرگسالان، راههای جدیدی را برای تفکر در مورد رفاه در طول عمر باز میکند.
