به گزارش خبرگزاری تسنیم از ساری، دریای خزر در سالهای اخیر آرامآرام از ساحل فاصله گرفته و حالا نشانههای این عقبنشینی بیش از گذشته خود را نشان میدهد؛ روندی که تنها به تغییر چهره سواحل محدود نمیشود و میتواند پیامدهای گستردهای برای محیط زیست، اقتصاد، بنادر و جوامع ساحلی کشورهای پیرامون این پهنه آبی داشته باشد.
بررسی روند کاهش تراز آب خزر نشان میدهد سرعت افت سطح آب در سالهای اخیر افزایش یافته است. در فاصله سالهای 2020 تا 2025، تراز آب خزر بهطور میانگین حدود 20 سانتیمتر در سال کاهش داشته، اما این میزان در سال 2026 به حدود 23 سانتیمتر در سال رسیده است؛ افزایشی که میتواند زنگ هشداری درباره شتاب گرفتن روند پسروی آب در بزرگترین دریاچه جهان باشد.
خزر آرامآرام از ساحل فاصله میگیرد
کاهش تراز آب خزر پدیده تازهای نیست، اما آنچه اهمیت بیشتری پیدا کرده، استمرار این روند و افزایش سرعت آن است. وقتی سطح آب سالانه دهها سانتیمتر پایین میرود، آثار آن بهتدریج در خط ساحلی، تالابها، زیستگاههای طبیعی و فعالیتهای انسانی قابل مشاهده خواهد بود.
عقبنشینی آب همچنین میتواند شکل و گستره مناطق ساحلی را تغییر دهد و در برخی نقاط، فاصله میان خط فعلی ساحل و محدودههای پیشین آب افزایش پیدا کند. این تغییرات در صورت تداوم میتواند برنامهریزیهای مرتبط با زیرساختهای ساحلی، بنادر، گردشگری، شیلات و حفاظت از زیستبومهای حساس را با چالشهای تازهای روبهرو کند.
تغییر اقلیم؛ عامل اصلی کاهش تراز آب خزر
یکی از مهمترین عوامل مؤثر بر کاهش تراز آب خزر، تغییر اقلیم عنوان میشود. افزایش دما میتواند با تغییر در میزان تبخیر سطح آب، الگوی بارش و میزان آب ورودی به حوضه آبریز خزر، توازن آبی این پهنه را تحت تأثیر قرار دهد.
خزر یک سامانه آبی بسته است و برخلاف دریاهایی که به اقیانوسها متصل هستند، خروجی طبیعی گستردهای به آبهای آزاد ندارد. به همین دلیل هر تغییری در میزان ورودی آب یا میزان تبخیر میتواند در تراز نهایی آن اثرگذار باشد.تغییرات اقلیمی صرفاً یک مسئله زیستمحیطی نیست؛ بلکه میتواند به یک موضوع اقتصادی، اجتماعی و حتی زیرساختی برای کشورهای ساحلی تبدیل شود.
مسئلهای فراتر از مرزهای پنج کشور ساحلی
دریای خزر میان پنج کشور ایران، روسیه، جمهوری آذربایجان، قزاقستان و ترکمنستان قرار گرفته است. کاهش تراز آب، پدیدهای نیست که بتوان پیامدهای آن را صرفاً در محدوده یک کشور مدیریت کرد؛ زیرا تغییرات این پهنه آبی بر کل مناطق ساحلی اثر میگذارد.
از این منظر، برنامهریزی برای سازگاری با کاهش تراز آب نیازمند همکاری میان کشورهای ساحلی است. پایش مستمر سطح آب، تبادل دادههای علمی، بررسی پیامدهای تغییرات اقلیمی و تدوین برنامههای مشترک برای حفاظت از زیستبومهای ساحلی میتواند بخشی از پاسخ مشترک به این پدیده باشد.
زنگ خطر برای سواحل ایران
برای ایران نیز کاهش تراز آب خزر اهمیت ویژهای دارد. استانهای گیلان، مازندران و گلستان بخش قابل توجهی از نوار ساحلی کشور را دربر گرفتهاند و فعالیتهای متنوعی از شیلات و گردشگری تا حملونقل دریایی و فعالیتهای اقتصادی در ارتباط مستقیم با این پهنه آبی قرار دارند.
ادامه روند پسروی آب میتواند در آینده بر الگوی استفاده از سواحل، زیرساختهای بندری و گردشگری و همچنین زیستگاههای وابسته به خزر اثر بگذارد. از سوی دیگر، تغییر شرایط آبی میتواند اکوسیستمهای ساحلی و تالابی را نیز تحت فشار بیشتری قرار دهد.
به همین دلیل، کاهش سالانه حدود 23 سانتیمتری تراز آب خزر در سال 2026 را نمیتوان صرفاً یک عدد آماری دانست. این عدد تصویری از تغییری بزرگتر است؛ تغییری که در صورت تداوم میتواند چهره سواحل خزر را دگرگون کند.
خزر نیازمند یک برنامه مشترک است
اکنون مسئله اصلی فقط این نیست که آب خزر چقدر پایین رفته است؛ پرسش مهمتر این است که کشورهای ساحلی برای مواجهه با ادامه این روند چه برنامهای دارند.
اگر تغییر اقلیم همچنان مهمترین عامل کاهش تراز آب خزر باشد، سازگاری با شرایط جدید باید از سطح اقدامات مقطعی فراتر برود و به یک برنامه بلندمدت منطقهای تبدیل شود؛ برنامهای که در آن وضعیت سواحل، بنادر، تالابها، شیلات، گردشگری و جوامع محلی بهصورت یکپارچه دیده شود.
خزر سالهاست آرامآرام عقب مینشیند؛ اما افزایش سرعت کاهش تراز آب از حدود 20 سانتیمتر در سال در فاصله 2020 تا 2025 به حدود 23 سانتیمتر در سال 2026، نشان میدهد این عقبنشینی دیگر موضوعی نیست که بتوان آن را نادیده گرفت. آینده سواحل خزر بیش از هر زمان دیگری به تصمیمهایی وابسته است که امروز برای سازگاری با تغییرات اقلیمی گرفته میشود.
انتهای پیام/
