یکی از مهمترین عوامل، افزایش فشارهای روانی و انتظارات اجتماعی است.
دختران جوان در بسیاری از جوامع همزمان با انتظارات تحصیلی، شغلی، خانوادگی و ظاهری روبهرو هستند و این فشار چندلایه میتواند احساس فرسودگی و درماندگی ایجاد کند.
عامل مهم دیگر، مشکلات سلامت روان مثل افسردگی، اضطراب و اختلالات ناشی از تروما است. در بسیاری از موارد این مشکلات دیر تشخیص داده میشوند یا فرد به دلیل ترس از قضاوت اجتماعی به سراغ درمان نمیرود، در نتیجه وضعیت شدیدتر میشود.
شبکههای اجتماعی هم نقش قابل توجهی دارند. مقایسه مداوم خود با دیگران، نمایش زندگیهای ایدهآل و فشار برای «کامل بودن» میتواند احساس ناکافی بودن، تنهایی و کاهش عزتنفس را تشدید کند، بهخصوص در سنین نوجوانی و جوانی.
تجربههای آسیبزا مانند خشونت خانگی، آزار جنسی، طرد عاطفی یا روابط ناسالم نیز از عوامل پرخطر مهم هستند. این تجربهها در صورت عدم حمایت مناسب میتوانند به احساس بیپناهی و ناامیدی منجر شوند.
ضعف حمایت اجتماعی و خانوادگی هم نقش کلیدی دارد. وقتی فرد احساس کند شنیده نمیشود یا درک نمیشود، احتمال انزوا افزایش پیدا میکند و این انزوا یکی از عوامل جدی در شکلگیری افکار خودآسیبرسان است.
در نهایت، محدودیت دسترسی به خدمات سلامت روان، انگ اجتماعی درباره مراجعه به روانشناس و نبود آموزش کافی درباره مهارتهای مدیریت هیجان نیز باعث میشود بسیاری از افراد دیرتر کمک بگیرند. پیشگیری در این حوزه معمولاً نیازمند آموزش، حمایت عاطفی، دسترسی آسان به خدمات درمانی و کاهش قضاوت اجتماعی است.
