با وجود اینکه دی(۲-اتیلهگزیل) فتالات در بسیاری از محصولات روزمره به طور گسترده استفاده میشود، ماهیت مشاهدهای این مطالعه به این معنا است که نمیتوان بر اساس آن، رابطه علت و معلولی را به طور قطعی اثبات کرد. کارشناسان تاکید میکنند که اختلالات رشد عصبی عوامل متعددی دارند، اما یافتههای این پژوهش بر ضرورت وضع مقررات سختگیرانهتر دولتی درباره ایمنی پلاستیکها برای محافظت از گروههای آسیبپذیر تاکید میکند.
دی(۲-اتیلهگزیل) فتالات معمولا به پلاستیکها اضافه میشود تا انعطافپذیری آنها افزایش پیدا کند. این ماده همچنین ممکن است بر ژنهایی که نقش مهمی در رشد مغز دارند، تاثیر بگذارد و موجب بروز علائم اوتیسم و اختلال نقص توجه/بیشفعالی (ADHD) شود.
در دنیای امروز، اجتناب از تماس با افزودنیهایی مانند دی(۲-اتیلهگزیل) فتالات دشوار است. این مواد در محصولاتی از شلنگها و بارانیها گرفته تا تجهیزات پزشکی و کیسههای پلاستیکی مواد غذایی یافت میشوند. دی(۲-اتیلهگزیل) فتالات که ترکیبی از خانواده مواد شیمیایی موسوم به فتالاتها است، به پلیوینیل کلراید (PVC) اضافه میشود تا این ماده راحتتر به ورقههای نرم و انعطافپذیر تبدیل شود.
فتالاتها همچنین میتوانند عملکرد مواد شیمیایی موجود در بدن انسان را که برای تولید هورمونها ضروری هستند، شبیهسازی کنند. فتالاتها با کاهش سطح تستوسترون و کاهش کیفیت اسپرم مرتبط دانسته شدهاند و همچنین احتمال داده شده است که بر پیامدهای عصبیرفتاری در کودکان تأثیر بگذارند.
آنها ارتباطی قوی میان شبکهای متشکل از بیش از ۵۰۰ ژن دارای تغییرات اپیژنتیکی، سطح دی(۲-اتیلهگزیل) فتالات و رفتارهای مرتبط با اوتیسم و اختلال نقص توجه-بیشفعالی پیدا کردند.
آزمایشهای بیشتر روی دهها نمونه خون که بهطور مستقل جمعآوری شده بودند و همچنین نمونههای بافت مغزی پس از مرگ، نتیجهگیری آنها را تایید کرد که دی(۲-اتیلهگزیل) فتالات میتواند نحوه بیان ژنها را تغییر دهد. این پژوهش، به دلیل مشاهدهای بودن، در اثبات رابطه علت و معلولی محدودیت دارد.
باید بدانید که اوتیسم، اختلال نقص توجه-بیشفعالی و سایر اختلالات رشد عصبی، شرایطی چندعاملی هستند که از ترکیب عوامل ژنتیکی و محیطی متعدد شکل میگیرند؛ بنابراین بعید است یک مواجهه منفرد مانند این، به تنهایی بتواند خطر ابتلای یک کودک را به شکل معناداری تغییر دهد.
البته والدین کنترل چندانی بر این مسئله ندارند. اگر یک افزودنی رایج پلاستیکی حتی احتمال اندکی برای تاثیرگذاری بر رشد عصبی به شکلهای ظریف داشته باشد، مادران ممکن است عملا نتوانند از مواجهه با آن اجتناب کنند.
سطح مواجهه با مواد شیمیایی عمدتا در سطح جمعیت تعیین میشود و به سادگی نمیتوان آن را یک انتخاب شخصی دانست. مواد شیمیایی موجود در پلاستیکها مانند دی(۲-اتیلهگزیل) فتالات اغلب از طریق بلع وارد بدن میشوند، بنابراین مقررات ایمنی دولتی درباره فرآوری و بستهبندی مواد غذایی بسیار مهم هستند.
تلاشهای جهانی برای کنترل پلاستیکها باید شواهد جدیدی را که درباره ضرورت حفاظت از سلامت، به ویژه برای گروههای آسیبپذیری مانند زنان باردار و نوزادان خردسال به دست میآید، در نظر بگیرند.
