خبرگزاری مهر – گروه سیاست؛ صبح دوازدهم بهمن، حسینیه امام خمینی(ره) شلوغتر از همیشه بود؛ نه فقط بهخاطر دهه فجر، بلکه بهخاطر فضایی که دشمن در هفتههای اخیر سعی کرده بود آن را «ناامن» تصویر کند. با اینهمه، دیدار طبق روال هر سال برگزار شد؛ در همان مکان همیشگی، با همان نظم و آرامش.
خودِ این تصویر، پیش از هر کلامی، یک پیام داشت: امنیت، هنوز واقعیت جاری ایران است.
آیتالله خامنهای آرام وارد حسینیه شدند؛ با لبخند، با مکثهایی آشنا، و با لحنی که بیشتر از آنکه هشدار بدهد، اطمینان میداد. در روزهایی که روایت غالب رسانههای معاند بر «هراسسازی» بنا شده، رهبر انقلاب از همان ابتدا روایت دیگری را روی میز گذاشتند: روایت ثبات.
در خلال سخنرانی، چند بار فضای حسینیه به خنده و صمیمیت کشیده شد؛ از اشارهای ساده به ماجرای خواستگاری، تا شوخی کوتاه با یکی از شعاردهندگان، و کنایهای معنادار به نقشآفرینی دونالد ترامپ در اغتشاشات اخیر. اینها جزئیات حاشیهای نبود؛ بخشی از متن اصلی پیام بود. آرامشی که عامدانه به تصویر کشیده میشد.
شکافِ ساختهشده، نه واقعی
یکی از محورهای اصلی جنگ شناختی دشمن، القای شکاف میان مردم و حاکمیت است. پاسخ رهبر انقلاب به این پروژه، نه در نفی مستقیم، بلکه در بازتعریف نقش مردم بود.
در این دیدار، بارها از «مردم» گفتند؛ از صبوریشان، از نقش تعیینکنندهشان، و از وظیفه مسئولان در قدرشناسی از آنان. این تکرار، تصادفی نبود.
پیام روشن بود: مسئله مردم، مسئله اصلی نظام است.
در کنار این، تلاش دیگر دشمن بر پررنگسازی تهدید خارجی متمرکز است؛ تهدیدی که قرار است ذهن جامعه را به بیثباتی سوق دهد. رهبر انقلاب اما این تهدید را «جدید» نخواندند. یادآوری کردند که «همه گزینهها روی میز است» سالهاست تکرار میشود؛ از دولتهای مختلف آمریکا تا اقدامات عملی مشابه آنچه امروز جریان دارد.
اما در عین مرور گذشته، یک گزاره کلیدی برجسته شد: ایران برای هر سناریویی آماده است؛ نه سادهانگارانه، نه مرعوب.
روایت پیروزی در برابر روایت تهدید
در امتداد همین بحث، آیتالله خامنهای بار دیگر به روایت پیروزی بازگشتند؛ روایتی که در دیدارهای پیشین نیز بر آن تأکید کرده بودند.
پیروزی در جنگ ۱۲روزه، شکست برنامههای آمریکا و انگلیس، و عبور از فتنه آمریکایی–صهیونیستی اخیر، در کنار هم یک معنا را شکل میداد: تهدید، همیشه به نتیجه مطلوب دشمن منجر نشده است.
در این چارچوب، تقابل آمریکا با ایران نه بهعنوان یک منازعه صرف، بلکه بهمثابه روایت قدرت ایران بازخوانی شد. کشوری که دهههاست ابرقدرت جهانی را وادار به بسیج تمام ظرفیتهایش کرده؛ و همین، خود نشانهای از وزن و اثرگذاری ایران است.
هشدار ضدجنگ
وقتی رهبر انقلاب از «جنگ منطقهای» سخن گفتند، بلافاصله مرز خود را با جنگطلبی روشن کردند. این هشدار، نه دعوت به درگیری، بلکه سیاست بازدارندگی فعال بود؛ پیامی به آمریکا، رژیم صهیونیستی و متحدان منطقهایشان که هزینه هر خطای محاسباتی را یادآوری میکرد.
پیغامی که در منطق خود، ضدجنگ است، نه مشوق آن.
اعتراضِ بهحق، سوءاستفاده ناحق
اشاره دوباره رهبر انقلاب به اعتراض بازاریان نیز حامل یک تمایز مهم بود: اعتراض صنفیِ بهحق، در برابر پروژه نفوذ دشمن. ایشان ضمن تأیید اصل مطالبه، نسبت به پنهانشدن دشمن پشت این اعتراضات هشدار دادند؛ روایتی که میتواند خط تمایز روشنی میان نقد درونزا و اغتشاش برونزا ترسیم کند.
سند در برابر ادعا
در بخشهایی از سخنان، رهبر انقلاب به مصادیق مشخصی اشاره کردند؛ از تولید سلاحی که بعدها آمریکا نمونه مشابه آن را بهکار گرفت، تا نقش ایالات متحده در ایجاد داعش با استناد به اظهارات پیشین ترامپ و هیلاری کلینتون. اینها ادعا نبود؛ ارجاع به سند بود و ظرفیت آن را دارد که به گزارشهای مستقل و مستند تبدیل شود.
دهه فجر و مسئله روایت
در دهه فجر انقلاب اسلامی، آیتالله خامنهای صریحاً از ضعف در حوزه تبلیغات گلایه کردند. این جمله، نه گلایهای تشریفاتی، بلکه فراخوانی برای بازخوانی هنرمندانه پیشرفتهای کشور بود؛ پیشرفتهایی که اگر روایت نشوند، در هیاهوی روایت رقیب گم میشوند.
دیدار ۱۲ بهمن، بیش از یک سخنرانی بود؛ نمایش یک روایت کامل: روایت امنیت، مردم، آمادگی، و آرامش؛ در برابر پروژهای که میخواست ایران را ناآرام و متزلزل نشان دهد.
