«فیلیپ سویگنی» یکی از رهبران تحقیق در این باره می گوید: ما شاهد دستیابی به دستاوردهایی طی چند هفته هستیم که در غیر اینصورت طی چند سال به دست می آمدند.
همچنین افراد بهبود می یابند و حداقل به مدت یک سال این وضعیت بهبود باقی می ماند. «سوزت برمائول فیلیپس» دیگر رهبر این تحقیق نیز میگوید: این یکی از نویدبخش ترین دخالت های درمانی است که در طول سال های فعالیتم انجام دادم. این روش افراد را قدرتمند می کند و به آنها احساس کنترل بیشتری در فرایند درمان می دهد. حتی چند جسله از این درمان می تواند تروما را به خاطره های قابل مدیریت تبدیل کند.
برمائول فیلیپس در این باره می گوید: نکته ای درباره راه رفتن وجود دارد که به افراد اجازه می دهد به شیوه متفاوتی فکر کنند که ما این امر را «تفکر واگرا» (divergent thinking) می نامیم. بهجای آنکه فرد هنگام تجربه آشفتگی ناشی از اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) در یکی از دو حالت دفاعیِ انجماد یا جنگ یا گریز گرفتار بماند،
این روش به او کمک میکند تا بهسوی پردازش و حلوفصل تجربه آسیبزا حرکت کند. این دو محقق یک برنامه تحقیقات بالینی یکتا در نوع خود در کانادا اجرا کردند.
این طرح که در سال ۲۰۱۹ میلادی آغاز شده بود، بیمارانی که دچار بیشترین آسیب در نتیجه PTSD شده بودند مانند پرسنل نظامی، کهنه سربازان، نیروهای امداد، پرسنل ایمنی عمومی و کارمندان خدمات درمانی را تحت پوشش قرار داده بود اما از آن زمان تاکنون گسترش یافته و شهروندان نیز وارد آن شده اند.
