به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، سعید راد، بازیگر جوانی که در سال ۱۳۵۰ با فیلم «فاتحین صحرا» وارد سینما شد و در همان سال با «خداحافظ رفیق» مورد توجه قرار گرفت، در اوج شور و اشتیاق ابتدایی فعالیتش، مصاحبهای جنجالی با مجله «زن روز» (زمستان ۱۳۵۱) داشت. او که ظرف یک سال در حدود ۸ فیلم بازی کرده بود، خود را نه تنها یک بازیگر، بلکه یکی از ستارههای اصلی سینمای نوی ایران میدانست.
راد در این گفتگو، با لحنی صریح و پر از خودباوری، خود را در کنار بهروز وثوقی قرار میداد و مدعی بود که «بهروز وثوقی و من» پیشگامان سینمای جدی هستند و دیگران متعلق به سینمای تجاریاند. او در پاسخ به اینکه چرا این ادعا را دارد، بیان کرد که هشت کارگردانی که با آنها کار کرده، همگی برای اولین فیلمشان به جای بازیگران مشهور، به او اعتماد کردهاند، این خود گواهی بر «ایمان و صداقت» او در کارش است.
این بازیگر جوان تأکید داشت که برخلاف آنچه تصور میشود، هدفش کسب درآمد نبوده، چنانکه برای بازی در «خداحافظ رفیق» نه تنها دستمزدی نگرفته، بلکه مقداری پول هم پرداخت کرده است. او خود را به عنوان چهرهای جدید معرفی میکرد که اسیر سینمای صرفاً پولساز نشده و ۱۴ پیشنهاد را به دلیل ضعف فیلمنامه رد کرده است.
راد در مورد گرایش به نقشهای منفی (نظیر آنهایی که در «تنگنا» و «صادق کرده» داشت) توضیح داد که نقشهای منفی در سینمای روز جهان (مانند جیمز کان و آنتونی کوئین) پرطرفدارتر هستند و پذیرش نقشهای دشوار نیازمند شجاعت است. او همچنین کامران شیردل و ناصر تقوایی را بهترین کارگردانان خود دانست و تأکید کرد که در سینمای نوین، کارگردان اهمیت اصلی را دارد و بازیگر باید مانند موم در دست او شکل گیرد. در نهایت، بهروز وثوقی را «مرد اول سینمای ایران» خواند که نفس کار برایش مهم است، نه شهرت.
متن کامل این گفتوگو را از اینجا بخوانید.
۲۵۹
