به گزارش خبرنگاراقتصادی خبرگزاری تسنیم, صدای چرخدندههایی که تا چندی پیش نبض اقتصاد و تولید را در کارگاههای صنعتی مینواخت، حالا جای خود را به سکوتی تلخ یا هیاهوی مشاغل کاذب داده است. در پی حملات تجاوزگرانه اخیر که منجر به آسیب دیدن برخی واحدهای تولیدی و توقف فعالیت خطوط صنعتی شد، لایههای زیرین بازار کار با پدیدهای نگرانکننده روبرو شده است: «کوچ اجباری متخصصان تولید به دنیای مشاغل غیررسمی».
هجرت به مشاغل موقت؛ تلاش برای بقا
مشاهدات میدانی نشان میدهد بسیاری از کارگران ماهر و فنی که سالها در بخشهای مختلف تولیدی سابقه داشتهاند، اکنون برای تأمین معاش روزمره به سمت مشاغل موقت و غیررسمی سوق یافتهاند. افزایش چشمگیر تقاضا برای فعالیت در ناوگان حملونقل اینترنتی، دستفروشی، کارگری فصلی و دیگر مشاغل کاذب، نشاندهنده لرزهای است که بر پیکره امنیت شغلی کارگران وارد شده است.
یکی از کارگران یک واحد صنعتی آسیبدیده میگوید: ما نه دستفروش هستیم و نه راننده؛ تخصص ما پشت دستگاههای صنعتی است. اما وقتی کارخانه تعطیل میشود و بیمه بیکاری هنوز برقرار نشده، چارهای جز پناه بردن به خیابان برای تأمین نان شب باقی نمیماند.
امید در میان آوار؛ آرزوی بازگشت به تولید
با وجود رونق گرفتن ناخواسته مشاغل غیررسمی، روحیه حاکم بر جامعه کارگری نشان از یک مطالبه واحد دارد: «بازسازی سریع و بازگشت به سنگر تولید». کارگران این واحدها مشاغل فعلی خود را «موقت» و «شکننده» میدانند و معتقدند که کرامت انسانی و امنیت شغلی آنها تنها در گرو احیای مجدد کارگاههاست. آنها چشمانتظار اقدام فوری دولت و کارفرمایان برای آواربرداری از مسیر تولید و نوسازی تجهیزاتی هستند که هدف حملات قرار گرفتهاند.
چالشهای اشتغال غیررسمی
کارشناسان اقتصادی هشدار میدهند که تداوم این وضعیت میتواند تبعات سنگینی داشته باشد. اشتغال در بخش غیررسمی به معنای محرومیت از بیمه، از دست رفتن مهارتهای تخصصی کارگران و کاهش بهرهوری ملی است. در حالی که بحث افزایش حداقل دستمزد سال 1405به مبلغ 16 میلیون و 600هزار تومان در جلسات شورای عالی کار مطرح است، برای کارگری که کارگاهش تخریب شده، این اعداد تنها زمانی معنا پیدا میکنند که «کارخانهای» برای کار کردن وجود داشته باشد.
در انتظار تصمیمات 342امین جلسه شورای عالی کار
حالا همه نگاهها به دوشنبه 24فروردین ماه و برگزاری سیصد و چهل و دومین جلسه شورای عالی کار دوخته شده است. در حالی که قرار است وزرای تعاون، صنعت و اقتصاد در کنار شرکای اجتماعی گرد هم آیند، انتظار میرود خروجی این جلسه فراتر از اعداد و ارقام دستمزد باشد.
محورهای حیاتی که کارگران منتظر شنیدن اخبار آن هستند عبارتند:
1. تسهیل فوری بیمه بیکاری: برای جلوگیری از غرق شدن بیشتر کارگران در مشاغل کاذب.
2. بستههای حمایتی بازسازی: تزریق نقدینگی برای احیای سریع کارگاههای آسیبدیده.
3. تضمین بازگشت به کار: ایجاد سازوکاری که پس از بازسازی، اولویت استخدام با کارگران قبلی باشد.
به گزارش تسنیم, کارگران ایران ثابت کردهاند که در سختترین شرایط نیز پای تولید ایستادهاند؛ اما امروز، این «سنگر تولید» است که نیاز به بازسازی دارد. بازگشت کارگران از پیادهروهای مشاغل غیررسمی به خطوط تولید، نه تنها یک ضرورت اقتصادی، بلکه گامی بلند در جهت بازیابی غرور ملی و ثبات اجتماعی در برابر تجاوزهای دشمن است.
انتهای پیام/
