به گزارش خبرنگار مهر، حسن عباسنژاد، بعد از ظهر یکشنبه، در جمع خبرنگاران، بر ضرورت حرکت صنعت پوشاک استان تهران از الگوی «تولید، مصرف و دورریز» به سمت اقتصاد چرخشی تأکید کرد.
مدیرکل حفاظت محیط زیست استان تهران با اشاره به گستردگی فعالیتهای مرتبط با تولید، توزیع و مصرف پوشاک در استان تهران اظهار کرد: تهران بهعنوان یکی از مهمترین مراکز تولید، توزیع و مصرف پوشاک کشور، باید موضوع «مد و محیط زیست» را از منظر چرخه کامل عمر پوشاک، از تولید مواد اولیه و پارچه تا دوخت، عرضه، مصرف و مدیریت پسماند منسوجات مورد توجه قرار دهد.
وی افزود: زنجیره پوشاک در استان تهران از واحدهای تولیدی و کارگاههای دوختودوز تا واحدهای نساجی، رنگرزی، تکمیل پارچه، عمدهفروشی و شبکه گسترده عرضه و مصرف امتداد دارد و گستردگی این فعالیتها، توجه جدیتر به آثار محیطزیستی این بخش را ضروری میکند.
عباسنژاد با بیان اینکه بخش قابلتوجهی از آثار محیطزیستی پوشاک پیش از عرضه محصول شکل میگیرد، گفت: تولید الیاف و پارچه، شستوشو، رنگرزی و تکمیل میتواند با مصرف آب، انرژی و مواد شیمیایی همراه باشد و در صورت رعایتنکردن الزامات زیستمحیطی، پساب حاصل از این فرآیندها منابع آب و خاک را تحت تأثیر قرار دهد.
وی ادامه داد: آثار محیطزیستی صنعت پوشاک تنها به پساب محدود نمیشود و ضایعات حاصل از برش و دوخت، پارچههای مازاد، محصولات معیوب، پوشاک مستعمل و منسوجات غیرقابلاستفاده نیز بخشی از جریان پسماند این زنجیره را تشکیل میدهند.
عباسنژاد تصریح کرد: ورود بدون تفکیک ضایعات پارچه و منسوجات به جریان عمومی پسماند، امکان بازیابی مواد و استفاده مجدد از الیاف را کاهش میدهد؛ از این رو توسعه سازوکارهای تفکیک، جمعآوری، تعمیر، استفاده مجدد، بازطراحی و بازیافت منسوجات باید در چارچوب اقتصاد چرخشی دنبال شود.
وی با اشاره به نقش الگوی مصرف در افزایش ردپای محیطزیستی پوشاک اظهار کرد: استان تهران علاوه بر قطب تولید و توزیع، یکی از مراکز بزرگ مصرف پوشاک کشور است و میزان خرید، مدت استفاده و نحوه کنار گذاشتن پوشاک نیز بر مصرف منابع و تولید پسماند اثرگذار است.
عباسنژاد افزود: خرید بیش از نیاز، تعویض سریع لباس، بیتوجهی به دوام محصول و دورانداختن پوشاک قابلاستفاده، در نهایت تقاضا برای تولید محصولات جدید و بهتبع آن مصرف مجدد آب، انرژی و مواد اولیه را افزایش میدهد.
مدیرکل حفاظت محیط زیست استان تهران با تأکید بر اینکه هر لباس دورریختهشده فقط یک تکه پارچه نیست، بلکه بخشی از آب، انرژی و مواد اولیهای است که برای تولید آن مصرف شده، گفت: انتخاب پوشاک بادوام، تعمیر لباس بهجای تعویض، استفاده طولانیتر، اهدای پوشاک قابلاستفاده و تحویل منسوجات غیرقابلاستفاده به مسیرهای تفکیک و بازیافت میتواند در کاهش پسماند این بخش مؤثر باشد.
وی با بیان اینکه مسئولیت کاهش آثار محیطزیستی پوشاک تنها بر عهده مصرفکنندگان نیست، خاطرنشان کرد: تولیدکنندگان، طراحان، فروشندگان، مدیریت شهری و دستگاههای متولی مدیریت پسماند نیز هر یک در شکلگیری یک زنجیره پایدار پوشاک نقش دارند.
عباسنژاد توضیح داد: رویکرد مطلوب، جایگزینی الگوی خطی «تولید، مصرف و دورریز» با مدل اقتصاد چرخشی است؛ بهگونهای که از مرحله طراحی، محصول با عمر مفید بیشتر و قابلیت تعمیر و استفاده مجدد تولید شود و در پایان عمر نیز امکان بازیابی مواد آن وجود داشته باشد.
وی کاهش مصرف آب، بازچرخانی آب، تصفیه و استفاده مجدد از پساب در چارچوب ضوابط، کاهش مصرف مواد شیمیایی، بهینهسازی مصرف انرژی، کاهش ضایعات برش و استفاده از مواد اولیه بازیافتی را از جمله اقداماتی دانست که میتواند ردپای محیطزیستی صنعت پوشاک را کاهش دهد.
عباسنژاد تأکید کرد: مد پایدار نباید صرفاً یک عنوان تبلیغاتی باشد، بلکه باید به رویکردی عملی در تمام زنجیره تولید و مصرف تبدیل شود؛ حفاظت از محیط زیست تهران علاوه بر کنترل آلایندگیهای صنعتی و مدیریت پسماند، به کاهش مصرف آب و انرژی، مدیریت اصولی پساب صنایع، جلوگیری از هدررفت مواد اولیه و کاهش پسماند منسوجات نیز وابسته است.
وی در پایان گفت: هر لباس پیش از ورود به کمد، بخشی از منابع طبیعی را مصرف کرده و پس از پایان عمر نیز میتواند به بخشی از جریان پسماند تبدیل شود؛ بنابراین آینده صنعت مد در تهران باید به سمت تولید پاکتر، مصرف مسئولانهتر و بازگشت مواد به چرخه تولید حرکت کند.
