به گزارش خبرنگار مهر، سیده مریم گلچمن عصر شنبه در نشست با جمعی از اهالی قلم با تأکید بر ضرورت پرداختن به زندگی شهدا و خانوادههای آنان گفت: ادبیات پایداری در استان بوشهر بسیار فقیر است. بنویسید و نگذارید شهدای استانمان گمنام بمانند.
گلچمن درباره آغاز فعالیت خود در حوزه نویسندگی نیز گفت: هدفم از نوشتن در وهلهی اول شناساندن بانوان قهرمان سرزمینم و همینطور شهدا بود؛ شهدای دفاع مقدس، امنیت، سلامت و مدافعان حرم. چون میبایست دینی که گردنم داشتند را ادا میکردم .
وی افزود: یک بار استاد موضوعی داد درباره پسری که پدرش را کشته بود. من آن را به دفاع مقدس بردم و گفتم بابا ستون پنجم است، پسر رزمنده. استاد مرا از کلاس بیرون کرد، اما من احساس کردم راهم درست است. همان شد که علاقهام به شهدا بیشتر شد.
گلچمن با اشاره به فعالیت پنجساله خود در حوزه نویسندگی اظهار کرد: هشت رتبه ملی و پنج رتبه استانی کسب کردهام اما اینها رزومه حساب نمیشود. وقتی گفتم کتاب ندارم، گفتند پس هیچی نداری؛ اما همین رتبهها انگیزه شد.
وی ادامه داد: در جشنوارهها که اسمم را میخواندند، انگیزهی فوقالعادهای بهم تزریق میشد. انرژی شش موتورهای که داشتم به هشتتا میرسید و من را برای رسیدن به هدفم استوارتر و ثابتقدمتر نگه میداشت. همینطور تشویق استادم عباسپور وقتی گفت از پنج هزار دانشجو فقط دو نفر به جایی که میخواستم رسیدند. تعریف بهجای ایشان انرژی فوقالعادهای به من داد.
گلچمن همچنین خطاب به علاقهمندان این عرصه گفت: نوشتن علاقه میخواهد و انگیزه و تلاش. اصلاً مهم نیست اول راه هستید، به جایی که من نشستهام میرسید.
سیده مریم گلچمن در این نشست با اشاره به تجربه نگارش کتاب «رویِ ماه دی» گفت: سال ۱۴۰۱ مسئول مؤسسهی رازخون با من تماس گرفت تا کتاب را بنویسم. بعد از چاپ کتاب، درد بزرگی احساس کردم. وقتی ازم میپرسیدند کتاب در مورد کیست و در پاسخ میگفتم کتاب مادر شهیدان گنجی، مردم میپرسیدند گنجی کیست؟ همان میدان خروجی شهر که به فلکهی گنجی معروف است؟ برای استان بوشهر دردناک است که شهید دیپلمات خود را با نام میدان یا بیمارستان بشناسد.
وی افزود: تصمیم گرفتم درباره مادر شهید بنویسم، نه خود شهید. چرا؟ چون او منشأ تربیت بود. مهم این است که این شهید چگونه تربیت شد. مادر میتوانست دو بزهکار تحویل جامعه بدهد، اما نداد. چرا ؟ این خودش پاسخ به عزیزانی هست که میگفتند چرا در مورد معضلات اجتماعی ننوشتی. باید تربیت صحیح را بشناسیم.
گلچمن درباره روند نگارش این اثر اظهار کرد: تمام زندگی مادر را زیر و رو کردم. از آلبوم عکسی که به هیچکس نشان نمیداد، تا سجادهای که شهید صادق در هند به او هدیه داده بود و هنوز روی آن نماز میخواند. پای چمدان سبزرنگ فلزی مادر نشستم و او وسایل را درمیآورد و من عکس میگرفتم.
وی با اشاره به شیوه کار خود در نویسندگی گفت: شب مینوشتم و روز میخوابیدم. یک سال تمام خودم را جای مرضیه، مادر شهیدان گنجی، گذاشتم. با پای برهنه در کوچههای درهچیتو دویدم، عاشقی کردم، شوهر کردم، بچهدار شدم، یتیمداری کردم و… باید غرق در نقش مرضیه میشدم تا میتوانستم راهش را بروم و بنویسم.بارها بهم پیشنهاد شد چند کار را باهم جلو ببرم، ولی تا با کفش راوی راه نروم نمیتوانم بنویسم. من آدمی نیستم که بتوانم همزمان با هم نقش چندین نفر را بازی کنم.به همین خاطر نمیتوانم همزمان چند کتاب بنویسم. یک کتاب را تمام میکنم، بعد میروم سراغ کتاب بعدی.
این نویسنده برازجانی در بخش دیگری از سخنان خود خطاب به نویسندگان نوقلم گفت: دلیل اینکه کتاب با جزئیات نوشته شده، کنکاش در جزئیترین موضوعات زندگی راوی بود. وقتی راوی میگوید بچهام خوب بود، بپرسید چطور؟ خوبی یعنی چه؟ راوی خوبی را چطور تفسیر میکند و از دید او خوب چه کسی است. فقط به راوی اکتفا نکنید. از همسایهها، دوستان، اقوام و حتی کسانی که حتی یکبار با سوژه برخورد داشتهاند بپرسید او چگونه شخصیتی بود؟در باب زاویه دید گفت. اینکه اگر زاویه دید اول شخص است. دوربین را روی شانه راوی بگذارید. فقط آنچه میبینید بنویسید. تصویرسازی کنید، حوصله به خرج دهید، پاک کنید و دوباره بنویسید. روایت صرف به درد رسانه میخورد، نه کتاب سیصد صفحهای.
به زبان بومی بنویسید
وی همچنین با تأکید بر اهمیت زبان بومی اظهار داشت: به زبان بومی بنویسید. زبان یکی از مولفههای مهم فرهنگ است که باید در ترویج و گسترش آن کوشا باشیم. اجازه نمیدهیم به زبان محلی ما بخندند. این زبان را همه باید احترام کنند.
این نویسنده برازجانی با نقل خاطرهای از پدر شهید سیدحامد بحرالعلوم اظهار کرد: سر قبر فرزندش نشسته بودم. گفت توی ختم سیدحامد، کسی قول داده بود کتاب را بنویسد. چهل روز منتظر ماندم، ولی خبری نشد. این نشان میدهد خانواده شهدا چقدر چشمانتظارند. به ندای رهبر شهیدمان در این باب لبیک بگوئیم و پای کار شهدا بایستیم.
وی افزود: امیدوارم این کتاب باقیاتالصالحاتی برایم باشد و مادر شهیدان گنجی همراه با شهدایش دم در بهشت شفیعم شوند.
گلچمن در پایان با دعوت از نویسندگان به ورود در عرصه ادبیات پایداری گفت: هرکس بنویسد، با نیمچه آبرو و اعتباری که شهدا به من دادهاند، کتابش را در بهترین انتشاراتی کشور چاپ میکنم. نگذاریم شهدای ما گمنام بمانند. ما فقط یک رئیسعلی دلواری میشناسیم. در صورتیکه شهدای بزرگی مثل شهید ابوتراب عاشوری، شهید نادر مهدوی، شهید یاسینی، شهید بهنام رضایی و… داریم.
وی کتاب خود را به تمام مادران شهدا تقدیم کرد و گفت: آنها با اشک و آه خود پایههای این سرزمین را محکم نگه داشتهاند.
