به گزارش خبرگزاری تسنیم از مشهد، در ظلمتِ واپسینِ شبِ چهاردهم، زمین با تمام سنگینیاش، چشم به افق میدوزد تا مژدهی طلوعِ خورشیدِ پنهان را یابد. نیمه شعبان است؛ شبی که نه فقط شب تولد ، که شب آغاز امید است و تجلی وعدهی الهی بر قامتِ جهان جلوهگر میشود.
در حرم مطهر، آنجا که عطر خاکِ خیس و بوی اسپند و گلاب در هم میآمیزد، غوغایی برپا است؛ غوغایی از جنس سکوت و نجوا. رواقها، آن سقفهای بلند و سر به فلک کشیده، دیگر نه سقف، که آسمانِ کوتاهشدهی زائران را تشکیل میدهند. هر ستون، هر کاشی، تشنهی حضوری است که هزاران سال در پیاش هستند.
شیرینی انتظار در کامها
چایخانه ها، نه صرفاً محلی برای نوشیدن چای، که مراکز سرریز شدنِ احساسات هستند. گرمای استکانهای چای، دستانی را که از سرمای انتظار میلرزد، تسلی میدهد. شیرینیها، نه فقط طعم قند، که مزهی رسیدن به یک رؤیا را دارند؛ لقمههایی کوچک از بهشتِ موعود. زائران، در میان این شور و شعور، با دلهایی لبریز از شور، در انتظار شنیدن نام او میمانند.
اشک شوق و راز مناجات
اما قلب تپنده این شب، اشکها هستند. اشکهایی که از سرِ دلتنگیِ یک عمر غیبت میریزند، و ناگهان با شنیدن نوای مولودی، از شوقِ وصال جاری میشوند. این اشکها، خالصترین اعتراف به محبت هستند؛ اعتراف به اینکه تمامِ این شبها، هرچه باشد، با یاد او است. در گوشهای، شاعری آئینی با کلماتِ ناب، قفلِ زبانِ دلتنگیِ عاشقان را میگشاید، و در رواقی دیگر، دعای توسلی بلند میشود که گویی رشتهی اتصال زمین و آسمان است.
راز پنهان در عمق رواق
آنچه در این شب در حرم جریان دارد، نه فقط جشن، که یک مکاشفه است. در آن رواقهای پر ازدحام، هرکس به اندازه وسعتِ سینه، محبوبی را در آغوش میکشد. زائرانِ منتظر، با قلبی هوشیار و چشمانی گریان، در نور شمعهای روشن، راز پنهانِ تاریخ را زمزمه میکنند: «تا انقلاب مهدی…»؛ تا آن روزی که حجاب برداشته شود و دیگر نیازی به انتظار نباشد.
نیمه شعبان، یادآور این حقیقت است که در عمیقترین لحظاتِ اندوهِ غیبت، امید، مانندِ عطری دلانگیز، در رواقهای دلهای ما باقی است و شیرینیِ انتظار، تلخیِ فراق را شیرین میکند. این شب، نه پایانِ انتظار، که جشنِ استحکامِ پیوندِ عاشقان با امام زمانشان خواهد بود.
انتهای پیام/282
