بهاره طحانی در گفتگو با خبرنگار مهر اظهار کرد: پوسیدگی دندان یکی از شایعترین بیماریهای مزمن دوران کودکی است که بار سنگینی بر سلامت عمومی جامعه تحمیل میکند.
وی با اشاره به نتایج مطالعهای که بر روی کودکان هفت ساله استان اصفهان با یک سال پیگیری انجام شد، افزود: وضعیت اجتماعی-اقتصادی خانواده، نقش تعیینکننده و انکارناپذیری در بروز پوسیدگیهای جدید و همچنین میزان دسترسی به خدمات دندانپزشکی دارد.
طحانی با اشاره به آماری نگرانکننده در این رابطه گفت: در این مطالعه، ۳۸.۴ درصد کودکان در دندانهای شیری و ۳۳.۴ درصد در دندانهای دائمی دچار پوسیدگی جدید شدند. همچنین بیش از ۷۰ درصد کودکان حداقل یکی از پیامدهای نامطلوب مانند پوسیدگی، ترمیم یا کشیدن دندان شیری را تجربه کردهاند.
دانشیار دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، نابرابری اجتماعی را مهمترین عامل تعیینکننده در بروز این بیماری دانست و افزود: کودکان خانوادههای کمبرخوردار بیش از دو برابر کودکان خانوادههای برخوردار در معرض پوسیدگی جدید قرار دارند و دسترسی بسیار کمتری به خدمات ترمیمی و درمانی دارند.
وی با اشاره به عوامل فردی و خانوادگی خاطرنشان کرد: رفتارهای نامناسب بهداشت دهان، نوع مدرسه، سطح تحصیلات والدین، وضعیت اشتغال، تعداد فرزندان، ترتیب تولد کودک و سطح آگاهی والدین با میزان پوسیدگی دندان ارتباط معناداری دارند.
طحانی به تأثیر قابل توجه سلامت روان والدین بر سلامت دهان کودکان اشاره کرد و گفت: افسردگی، اضطراب و استرس والدین با افزایش شاخص پوسیدگی در کودکان مرتبط است، در حالی که سواد سلامت والدین و رفتارهای تغذیهای مناسب، نقش محافظتی دارند.
وی وارنیش فلوراید را یکی از مؤثرترین روشهای پیشگیرانه معرفی و اظهار کرد: این ماده با افزایش رمینرالیزسیون، کاهش تخریب مینا، اثر ضدباکتریایی و ایجاد مخازن فلورایدی، هم از پوسیدگی جدید جلوگیری میکند و هم پوسیدگیهای اولیه را متوقف یا معکوس میسازد.
دانشیار دانشکده دندانپزشکی اصفهان افزود: مطالعات نشان میدهد استفاده منظم از وارنیش فلوراید میتواند پوسیدگی دندانهای شیری را ۳۳ تا ۳۷ درصد و دندانهای دائمی را ۴۰ تا ۴۳ درصد کاهش دهد.
طحانی برنامههای مدرسهای وارنیش فلوراید را راهکاری مؤثر برای کاهش نابرابریهای سلامت دهان دانست و گفت: این برنامهها با ارائه مستقیم خدمات پیشگیرانه به کودکان، علاوه بر کاهش شیوع پوسیدگی، شکاف سلامت میان کودکان کمبرخوردار و برخوردار را نیز کم میکنند و از نظر هزینه و اثربخشی بسیار کارآمد هستند.
وی با تأکید بر رویکرد چندبعدی به این مسئله، خاطرنشان کرد: پوسیدگی دندان در کودکان تنها یک مشکل فردی یا رفتاری نیست، بلکه نتیجه تعامل پیچیده عوامل اجتماعی، اقتصادی، رفتاری و روانی است. سیاستگذاران باید بر گسترش برنامههای مدرسهای، ارتقای سواد سلامت والدین، بهبود سلامت روان خانوادهها، کاهش نابرابریها و توسعه خدمات پیشگیرانه مانند وارنیشدرمانی تمرکز کنند تا بار این بیماری و شکافهای سلامت در جامعه به طور چشمگیری کاهش یابد.
