چند روز بعد، والدینِ مضطرب به دفتر مدرسه فراخوانده میشوند. دیالوگها معمولاً آشنا و تکراریاند: «پسرتان تمرکز ندارد»، «دخترتان نمیتواند چهل و پنج دقیقه آرام بنشیند»، «بهتر است او را به یک متخصص نشان دهید.»
و به همین سادگی، بذرِ یک برچسبِ سنگین کاشته میشود: «اختلال نقص توجه» یا «بیشفعالی» (ADHD).
ما در عصری زندگی میکنیم که آستانه تحمل ساختارهای آموزشی و زیستیِ ما برای پذیرش «کودکیِ طبیعی» به شدت پایین آمده است. مقاله پیش رو، نه نفیِ وجود اختلالات واقعیِ عصبی-رشدی (که نیازمند تشخیص و مداخله تخصصیاند)، بلکه نقدی است بر پدیده «پزشکیسازی کودکی» (Medicalization of Childhood)؛ فرایندی که در آن، رفتارهای کاملاً طبیعی، پرانرژی و اقتضائاتِ سنِ رشد، به عنوان بیماری یا اختلال تلقی میشوند تا راهی برای کنترل و «رام کردن» کودک پیدا شود.
کودکانِ دیروز، بیمارانِ امروز؟
اگر به گذشتهای نه چندان دور نگاه کنیم، کودکی که از دیوار راست بالا میرفت، بلند میخندید، زود خسته میشد یا در خیالاتش غوطه میخورد، صرفاً یک «کودک» بود؛ شاید کمی شیطونتر یا بازیگوشتر. اما چه شد که این ویژگیهای حیاتی، ناگهان به فهرست اختلالاتِ نیازمندِ درمان راه پیدا کردند؟
پاسخ را نباید در تغییر ژنتیکی کودکان جستجو کرد، بلکه باید به تغییراتِ محیطی و ساختاریِ خودمان نگاه کنیم. ما فضای زندگی کودکان را از حیاطهای فراخ و کوچههای امن، به آپارتمانهای شصت متریِ بدونِ حیاط تقلیل دادهایم. سپس آنها را در کلاسهایی حبس میکنیم که از آنها میخواهند ساعتها روی صندلیهای چوبیِ خشک، بیحرکت و در سکوتِ مطلق بنشینند و به مفاهیم انتزاعی گوش دهند. وقتی کودک — که ذاتاً برای حرکت، لمس کردن، دویدن و کشفِ جهانِ پیرامون برنامهریزی شده است — در این قالبِ تنگ و غیرطبیعی جا نمیگیرد، به جای آنکه از خود بپرسیم «آیا این محیط برای یک کودک هفتساله مناسب است؟»، بلافاصله انگشت اتهام را به سمت کودک میگیریم و میپرسیم: «مغز این کودک چه مشکلی دارد که نمیتواند خودش را با محیط تطبیق دهد؟»
این دقیقاً همان نقطهای است که سیستم، ناکارآمدیِ خود را پنهان میکند و تقصیر را به گردنِ قربانیِ کوچکِ خود میاندازد.
توهم استانداردسازی و مرگِ عاملیتِ کودک
مدارس و سیستمهای آموزشیِ اقتدارگرا، به شدت نیازمندِ پیشبینیپذیری و کنترل هستند. در یک سیستمِ سنتی، بهترین دانشآموز، مطیعترینِ آنهاست. کودکی که سوالاتِ خارج از چارچوب میپرسد، کودکی که از تکرارِ طوطیوار خسته میشود و کودکی که بدنِ پویایی دارد، نظمِ مکانیکیِ کلاس را بر هم میزند.
در اینجا، «برچسبزنی» به عنوان یک ابزارِ کنترلِ اجتماعی وارد عمل میشود. وقتی رویِ کنجکاوی و انرژیِ سرشارِ کودک نامِ «بیشفعالی» میگذاریم، در واقع صورتمسئله را پاک کردهایم. ما با پزشکیسازیِ رفتار، به جای اصلاحِ ساختارِ خشکِ مدرسه و استفاده از رویکردهای «برنامه درسی نوپدید» (Emergent Curriculum) — که بر اساس علایق و ریتمِ طبیعی کودک شکل میگیرد — راحتترین راه را انتخاب میکنیم: میخواهیم کودک را با دارو یا درمانهای رفتاری، در قالبِ استانداردِ خودمان جای دهیم.
این رویکرد، ضربه مهلکی به «عاملیت» (Agency) و تصویرِ ذهنیِ کودک از خودش میزند. وقتی کودکی در سنینِ پایین و به صورت مداوم میشنود که «مشکل دارد»، «غیرطبیعی است» یا «باید درمان شود»، این برچسب را درونی میکند. او دیگر خود را یک «کودکِ توانمند» نمیبیند، بلکه خود را موجودی ناقص میپندارد که برای پذیرفته شدن در جامعه، باید بخشهایی از هویت و شورِ زندگیاش را سرکوب کند.
بازاری به وسعتِ اضطرابِ والدین
در این میان، نمیتوان از نقشِ پررنگِ اضطرابِ والدین و صنعتی که حولِ آن شکل گرفته، چشمپوشی کرد. پدر و مادرِ امروزی، به شدت نگرانِ آینده فرزندِ خود در یک دنیای به شدت رقابتی است. وقتی سیستم آموزشی به والدین پیغام میدهد که «فرزند شما از همسالانش عقب است»، موجی از احساسِ گناه و ترس والدین را فرا میگیرد.
صنعتِ پزشکیسازیِ آموزش، از همین اضطراب تغذیه میکند. کلینیکهایی که با آزمونهای سریع و گاه سطحی، به سرعت تشخیصِ اختلال میدهند و کلاسهای تمرکزافزایی و توانبخشی که به والدین وعده میدهند فرزندشان را به مسیرِ «نرمال» بازمیگردانند. والدینِ خسته و نگران، با نیتِ خیرِ حمایت از فرزندشان، وارد این چرخه میشوند؛ بیآنکه بدانند گاهی در حالِ پرداخت هزینه برای سرکوبِ اصیلترین ویژگیهای کودکیِ فرزندشان هستند.
حرمت نهادن به کودک؛ دعوتی برای تغییر لنز
برای عبور از این بحران، نیازمندِ یک تغییرِ پارادایم در نگاه به کودکی هستیم. ما باید بپذیریم که طیفِ «طبیعی بودن» در رشد انسان، بسیار وسیعتر از آن چیزی است که کتابهای درسی و آییننامههای انضباطیِ مدارس دیکته میکنند.
کودکان ماشینهایی نیستند که در یک خطِ تولیدِ استاندارد ساخته شده باشند. برخی با سرعتِ متفاوتی یاد میگیرند، برخی از طریق لمس و حرکت (یادگیری جنبشی) جهان را درک میکنند، و برخی برای تمرکز به فضایی غیرساختاریافته نیاز دارند.
به جای آنکه با ذرهبینِ «تشخیصِ اختلال» به دنبالِ پیدا کردنِ نقص در کودکانمان باشیم، باید از خود بپرسیم: چگونه میتوانیم محیطِ خانه و مدرسه را چنان غنی، منعطف و پذیرا بسازیم که هر کودک، با هر ریتم و هر میزان از انرژی، در آن احساسِ تعلق و شکوفایی کند؟
اگر کودکی در قفسِ کوچکِ یک کلاس بیقراری میکند، شاید مشکل از بالهای او نیست؛ مشکل از قفسی است که پرواز را از یاد برده است. بیایید پیش از آنکه به کودکانمان برچسبِ «بیمار» بزنیم، سلامتِ محیطی که برای آنها ساختهایم را زیر سوال ببریم. این کمترین حقی است که میتوانیم در راستای حفظِ کرامت و حرمتِ انسانی، به فرزندانمان بازگردانیم.
*طراح و پژوهشگر حوزه تعلیم و تربیت
۴۷۴۷
