به گزارش خبرآنلاین، بررسی وضعیت درآمد اعضای هیئت علمی دانشگاهها نشان میدهد شکاف قابل توجهی میان دریافتی استادان ایرانی و همتایان آنها در کشورهای منطقه و جهان وجود دارد؛ شکافی که به باور فعالان دانشگاهی میتواند به یکی از عوامل تشدید مهاجرت نخبگان و کاهش جذابیت فعالیت در دانشگاههای کشور تبدیل شود.
براساس اظهارات فعالان صنفی دانشگاهی، حقوق بسیاری از اعضای هیئت علمی در ایران بین ۳۰۰ تا ۵۰۰ دلار در ماه برآورد میشود و حتی استادان باسابقه نیز به سختی به درآمدی معادل هزار دلار در ماه میرسند. این در حالی است که هزینههای زندگی و نرخ تورم در سالهای اخیر فشار مضاعفی بر جامعه دانشگاهی وارد کرده است.
مقایسههای بینالمللی تصویر متفاوتی را نشان میدهد. در ایالات متحده، اعضای هیئت علمی دانشگاهها معمولاً بین ۷ تا ۱۲ هزار دلار در ماه درآمد دارند و در آلمان نیز حقوق استادان بین ۷ تا ۱۰ هزار دلار در ماه برآورد میشود. علاوه بر این، استادان در این کشورها از امکانات پژوهشی، امنیت شغلی و حمایتهای حرفهای گسترده برخوردار هستند.
فاصله درآمدی تنها به کشورهای غربی محدود نمیشود. در کشورهای حاشیه خلیج فارس نیز شرایط به مراتب متفاوت است. در عربستان سعودی و امارات متحده عربی، حقوق اعضای هیئت علمی معمولاً بین ۶ تا ۱۱ هزار دلار در ماه است و مزایایی مانند مسکن رایگان، بیمه درمانی کامل و حمایتهای آموزشی برای فرزندان نیز به آنها تعلق میگیرد. در عمان نیز استادیاران بین ۴ تا ۶.۵ هزار دلار و استادان باسابقه تا ۱۳ هزار دلار در ماه دریافتی دارند.
حتی در ترکیه که سطح دستمزدها نسبت به کشورهای عربی پایینتر ارزیابی میشود، درآمد استادان دانشگاه معمولاً بین ۱۵۰۰ تا ۳۰۰۰ دلار در ماه است؛ رقمی که همچنان چند برابر حقوق بسیاری از اعضای هیئت علمی در ایران به شمار میرود.
فعالان دانشگاهی معتقدند در شرایطی که آموزش عالی به بخشی از بازار جهانی نیروی انسانی تبدیل شده، تداوم این شکاف درآمدی میتواند انگیزه مهاجرت استادان و پژوهشگران را افزایش دهد؛ مسئلهای که در نهایت بر کیفیت آموزش، پژوهش و توسعه علمی کشور تأثیر خواهد گذاشت.
۲۳۳۲۳۳
