به گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری تسنیم, در نظام حقوق و دستمزد کارگران، دو اصطلاح «حق سنوات» و «پایه سنوات» اغلب به اشتباه بهجای یکدیگر به کار میروند، در حالیکه هرکدام معنا، هدف و زمان پرداخت متفاوتی دارند. شناخت دقیق این دو مفهوم برای کارگران و کارفرمایان ضروری است تا از حقوق قانونی خود بهدرستی اطلاع داشته باشند.
«حق سنوات» نوعی پاداش پایان کار است که به کارگرانی تعلق میگیرد که حداقل یک سال سابقه کار در یک کارگاه دارند. این مبلغ در واقع تشویقی برای زحمات و وفاداری نیروی کار است و هنگام اتمام همکاری یا فسخ قرارداد پرداخت میشود. طبق بخشنامه وزارت کار، هیچ تفاوتی میان کارگران رسمی، قراردادی یا موقت از نظر دریافت حق سنوات وجود ندارد، و حتی اگر کارگر تسویه حساب نکرده باشد، باز هم مشمول دریافت آن خواهد بود.
اما «پایه سنوات» مفهومی دیگر دارد. این بخش از حقوق، در کارگاههایی پرداخت میشود که دارای طرح طبقهبندی مشاغل هستند. پایه سنوات در حقیقت افزودهای بر حداقل حقوق ماهانه کارگر است که شورای عالی کار هر ساله میزان آن را برای بهبود قدرت خرید نیروهای کار تصویب و اعلام میکند. کارفرمایان در این کارگاهها موظفاند مبلغ پایه سنوات را با حقوق پایه جمع کرده و بهصورت ماهانه (یا در بازههای زمانی مشخص) به کارگر پرداخت کنند.
هدف اصلی از اعمال پایه سنوات، جبران سابقه خدمت و حفظ ارزش واقعی حقوق در برابر تورم است. در حالیکه حق سنوات به عنوان پاداش پایان کار شناخته میشود، پایه سنوات بخشی از دستمزد جاری کارگر است. تفاوت این دو در زمان و شیوه پرداخت آنهاست: اولی در پایان سال یا اتمام کار پرداخت میشود، دومی در طول خدمت و بهصورت مستمر.
در گذشته، کارگران فقط در پایان دوره کاری حق سنوات دریافت میکردند، اما امروزه به دلیل فراوانی قراردادهای موقت، معمولاً پس از هر سال کار، مبلغ مربوطه پرداخت میشود. بر اساس مقررات فعلی، مبلغ حق سنوات برای هر سال خدمت معادل یک پایه حقوق مصوب شورای عالی کار است.
انتهای پیام/
