وی در ادامه تصریح کرد: چند انتقاد، مطالبه و سوال مطرح است و چند سوال از سازمان نظام روانشناسی و روانشناسان متعهد کشور دارم که ناشی از اعتقاد عمیق من به روانشناسی به عنوان یک علم است. من حکمتها، مواعظ، اخلاق، فرهنگ و رسوم و آموزههای دینی و احادیث را جایگزین روانشناسی نمیدانم. اینگونه نیست که بعضی با خواندن چند حدیث و به نام دین بتوانند مدعی رواندرمانی شده و درمانگری کنند.
وزیر علوم افزود: متاسفانه در زمانهای هستیم که همه میتوانند پا در کفشِ علوم انسانی کنند؛ بدون آنکه روش و متد آن علم را بدانند و زانوی تلمذ و یادگیری زده باشند. حدیث بسیار مهم و فاخر و ضداظهارنظرهای جاهلانه و شبهعلم است که میگوید: «مَنْ عَمِلَ عَلی غَیْرِ عِلْمٍ یُفْسِدُ اَکْثَرَ مِمّا یُصْلِحْ[هـر کس بـدون آگاهی کـار کـند، بیش از آنکه درست کند، خراب می کند.]
سیمایی تاکید کرد: امروزه اعتقاد به روانشناسی زیاد است اما اعتماد به روانشناسی کم است؛ چرا؟ اول به دلیل رهابودگیِ روانشناسی در ایران هم در آموزش هم در اشتغال. به اسم روانشناسی همان رفتار درمانگر به اسم کوچ و تسهیلگری در حال انجام است. همچنین تخصصها رعایت نمیشود؛ به طور مثال روانشناس کودک در حیطه خانواده ورود میکند و …
به گفته وی، مسئله بعدی فقدان دورههای کارآموزی است. بر خلاف پزشکی، پیراپزشکی. وکالت، قضاوت و … چرا روانشناسی دورههای کارآموزی ندارد؟ در انگلستان سه سال دوره کارآموزی برای درمانگری الزامی است و بعد هم پرونده مراجعان تا مدتی زیر نظر سوپروایزر رسیدگی میشود.
وزیر علوم اظهار کرد: مسئله بعدی عدم نظارت و پایش است. در دنیا گاهی اولین تخلف آخرین تخلف است. در شغل روانشناسی عدم رعایت محرمانگی یک تخلف نابخشودنی است. گاهی روانشناسِ به ظاهر متدین با دستاویز کردن برخی آموزههای دینی، با مغلطه و مغالطه، به اسم دین و به نام امانت اطلاعات یک طرف را به طرف دیگری میدهد. اصلا روانشناسی حق تجویز، داوری و قضاوت دارد. در این مرحله است که نظام روانشناسی اگر قوی عمل نکند، مرجعیت پیدا نمیکند. چرا مردم به نظام پزشکی اعتماد دارند؟ به دلیل مرجعیت بالایی که دارد.
