به گزارش اقتصاد آنلاین به نقل از اطلاعات آنلاین، تحویل این جنگندههای دوربرد روسی از اواسط سال ۲۰۲۷ آغاز و تا پایان سال میلادی تکمیل میشود و مقدمات لازم برای تأمین زیرساختهای لازم برای ایران در آینده نزدیک آغاز خواهد شد. این قرارداد در حالی امضا شده است که ایران درگیر خصومتهای مداوم با ایالات متحده و تعدادی از شرکای راهبردی آن در خاورمیانه از جمله اسرائیل، امارات متحده عربی، قطر و عربستان سعودی و دیگر کشورها است.
در اواخر سال ۲۰۲۵، اسناد فاششده دولت روسیه نشان داد که روسیه قرار است ۴۸ جنگنده Su-35 را برای تجهیز مجدد نیروی هوایی ایران تحویل دهد، که پس از سالها گزارش از سال ۲۰۲۲ مبنی بر ثبت سفارش برای این هواپیما، انجام شد. تعدادی از گزارشها نشان میدهد وزارت دفاع ایران در حال برنامهریزی برای افزایش سفارشهای خود به ۶۴ فروند Su-35 و احتمالاً بسیار بیشتر است تا بخش بیشتری از نزدیک به ۳۰۰ جنگنده منسوخ دوران جنگ ویتنام خود را از رده خارج کند.
جنگنده Su-30SM2 از همان موتور AL-41F-1S مانند Su-35 استفاده میکند و اشتراکات چشمگیری در نگهداری و عملیات دارد، زیرا هر دو مشتقات به شدت بهبودیافته جنگنده برتری هوایی Su-27 شوروی هستند. Su-30SM2 تقریباً ۴۰ درصد ارزانتر از Su-35 و نگهداری و کار با آن بسیار سادهتر است، اگرچه فاقد بسیاری از ویژگیهای پیشرفته این جنگنده از جمله رادارهای باند L نصب شده در ریشه بال است. هزینه و نیاز به نگهداری بسیار کمتر و عملکرد قابل مقایسه کلی سوخو-۳۰، آن را در بازارهای صادراتی بسیار محبوبتر کرده است.
Su-30SM/SM2 یکی از چهار نوع جنگندهای است که در حال حاضر برای تجهیز نیروهای هوافضای روسیه تولید میشود، در کنار جنگنده تهاجمی Su-34M با قیمت مشابه، جنگنده برتری هوایی Su-35S و جنگنده نسل پنجم Su-57 که هزینه تهیه آن بیش از دو برابر است. در اوایل فوریه، آنتون علیخانوف، وزیر صنعت و تجارت روسیه، اعلام کرد قراردادهایی در خاورمیانه برای صادرات Su-57 امضا شده است.
در اواسط آوریل امسال، شرکت بزرگ صادرات دفاعی روسیه تأیید کرد که چند کشور سفارش Su-57 را ثبت کردهاند. این امر گمانهزنیهایی را مبنی بر اینکه احتمالاً ایران هم Su-57 سفارش داده است افزایش داد، بدون اینکه هیچ کشور خاورمیانهای دیگری به عنوان مشتری بالقوه احتمالی در نظر گرفته شود.
گرچه نیروی هوایی ایران در حال حاضر یکی از قدیمیترین ناوگانهای جنگنده در جهان را اداره میکند که عمدتاً از جنگندههای F-4D/E و F-5E/F مربوط به جنگ ویتنام در دهه ۱۹۷۰ تشکیل شده، اما در عملیات تهاجمی با آنها به نتایجی چشمگیر دست یافته است. این شامل استفاده از F-4ها برای حملات هوایی علیه گروههای غیردولتی متحد غرب در عراق و حتی به پرواز درآوردن F-4ها و F-5ها برای حملات نفوذی عمیق به حریم هوایی به شدت محافظتشده عربستان سعودی و کویت بوده است.
شکستهای اخیر دفاع هوایی ایالات متحده و شرکای منطقهای آن در مقابله با چنین حملاتی، سوالات جدی را در مورد میزان توانایی آنها در دفاع در برابر حملات جنگندههای مدرن مانند Su-30SM2 که بسیار سریعتر و مانورپذیرترند، سیستمهای جنگ الکترونیکی مدرن را در خود جای دادهاند و از سلاحهای هدایتشونده دقیق استفاده میکنند که به آنها امکان میدهد حملات را بسیار مؤثرتر انجام دهند، مطرح نمودهاست.
