به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از وبدا، سیده زهره موسوی، عضو هیئت علمی دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی در یادداشتی نوشت: در روزهای پرتنش جنگ، کودکان به ویژه آنهایی که لکنت دارند، ممکن است اضطراب و فشار بیشتری را تجربه کنند. در چنین شرایطی، نقش آرامش، صبوری و حمایت والدین بیش از همیشه اهمیت دارد. افزایش لکنت در شرایط استرسزا یک واکنش طبیعی مغز به وضعیتهای غیرعادی است و نباید خود یا کودک را سرزنش کرد.
تمرکز بر مدیریت استرس و حفظ اعتماد به نفس کودک، به جای درمان قطعی، اهمیت ویژهای دارد. برای برقراری ارتباط مؤثر با کودکانی که لکنت دارند، والدین باید سرعت گفتار خود را آگاهانه کاهش دهند و بین جملات مکثهای کوتاهی داشته باشند. همچنین، نشان دادن آرامش با لبخند و نگاه متوجه این نکته است که والدین وقت دارند تا حرفهای کودک را بشنوند.
مهم است که والدین به کودک نشان دهند که “چه میگوید” مهمتر از “چگونه میگوید”. زمانهایی به ویژه در هر روز، بدون موبایل و اخبار، به بازی، نقاشی و گفتوگوی آرام با کودکان اختصاص دهند. جملاتی مانند “نفس عمیق بکش” یا “آروم باش، یواشتر بگو” نباید به کودکان گفته شود و همچنین نباید جملات یا کلمات کودک را کامل کرد؛ بلکه باید اجازه داده شود که کودکان خودشان صحبت کنند.
کودکان باید تا حد ممکن از اخبار و گفتگوهای پرتنش دور نگه داشته شوند و حفظ یک روتین کوچک مانند قصه کوتاه قبل خواب از دیگر توصیههای اوست. همچنین، به جای انکار ترسهای کودک، والدین باید همدلی و همراهی را نشان دهند زیرا آرامش روانی، به روانی گفتار کمک میکند.
