به گزارش سینماپرس، داریوش دالوند (تهیهکننده انیمیشن) در گفتگو با ایلنا، اظهار کرد: ضرورتی که برای تأسیس بنیاد ملی پویانمایی وجود داشت به ویژگیهای خود انیمیشن مربوط است که صنعت استراتژیک زمانه به حساب میآید و دیگر فیلم سینمایی رئال و لایو اکشن صنعت استراتژیک محسوب نمیشود. حتی فیلمهای سینمایی رئال هم که به ظاهر لایو اکشن هستند بخش عمدهای از آنها با انیمیشن ساخته میشود.
دالوند تصریح کرد: ضرورت تأسیس بنیاد ملی پویانمایی از اینجا میآید که انیمیشن یک صنعت بهروز، پولساز و کارآفرین است و باید این صنعت را گسترش دهیم. مدیران بنیاد ملی پویانمایی چند بار لطف داشتند و از من درباره سیاستگذاریهای آن نظر خواستند و من تأکید داشتم هر کاری که انجام میدهیم بهتر است به این نکته توجه داشته باشیم که به هیچوجه راه بنیاد سینمایی فارابی را نرویم.
وی افزود: اینکه مثل بنیاد سینمایی فارابی پول از منبع دولتی تزریق شود و بنیاد پویانمایی آن را بین تولیدکنندگان آثار انیمیشن پخش کند به هیچوجه سیاست مناسبی نیست. بنیاد ملی پویانمایی باید تسهیلگر باشد و اقداماتش در چارچوبی باشد که حمایتهای لجستیک محسوب شوند. خوشبختانه تا امروز مدیران این بنیاد در ایونتهایی مثل پیچینگها نهایت دقت را به خرج دادند تا مبادا این بنیاد به بنیاد سینمایی فارابی دوم تبدیل شود. اگر قرار است سرمایهگذار و سرمایهپذیر در چارچوب بیزینس و قانون تجارت کار کنند، بنیاد ملی پویانمایی باید فراتر از سیاستگذاریهای رایج نهادهای فرهنگی و هنری عمل کند. بنیاد پویانمایی باید رویدادهایی مثل پیچینگ را مدیریت کند و بیش از هر چیز حلقه اتصال باشد، بازارها را خلق کند و از تولیدکنندهها به این شکل حمایت کند و نهایت هزینه رفت و آمد گروهها به پیچینگها را پرداخت کند. به عبارتی باید به تولیدکنندگان ماهیگیری بیاموزد یا ماهیگیری را تسهیل کند نه اینکه برای آنها ماهی بگیرد و کاری که در نهادهای رسمی ما برای حمایت از تولیدات سینمایی صورت میگیرد را انجام دهد.
این تهیهکننده در ادامه اظهار کرد: در روند تولیدات سینمایی ما که از سوی نهادهای رسمی انجام میشود، تهیهکنندهها سود خود را در تولید میبینند درحالیکه تهیهکننده باید شریک تولید شود و به نوعی خودش هم در تولید سرمایهگذار باشد اما از آنجا که در کشور هیچ مکانیزم اجرایی و قابل اعتمادی در حوزه تولید و درآمد وجود ندارد، تهیهکننده و سیستم هم وسوسه میشود که به سمت اینگونه حمایتها برود و این فضا متأسفانه بسیار رانتآفرین و فسادآفرین است. تهیهکنندههای ما معمولاً در همکاری با نهادهای فرهنگی و هنری درآمد خود را از بودجه تولید برمیدارند و در فروش فیلم هم شریک میشوند.
تهیهکننده انیمیشن سینمایی «شنگول منگول» تصریح کرد: سازمانهایی مثل اوج با پتانسیل بودجههایی که دارند دست به تولید میزنند، بنیاد سینمایی فارابی هم با همین پتانسیل اثر تولید میکرد و سینمای کودک ما هم به همین دلیل قربانی کمبود منابع شد چون فارابی با جوابگو نبودن بودجهاش نتوانست از این سینما حمایت کند و اولویتها را روی فیلمهایی گذاشت که تولیدشان ضروریتر بود. به عقیده من چاه باید از خودش آب داشته باشد، منطقی نیست که ما چاهی حفر کنیم و خودمان داخلش آب بریزیم، هیچ عقل سالم و هیچ منطقی این کار را نمیکند. اگر قرار است بنیاد ملی پویانمایی یک اکوسیستم خلق کند باید اجازه دهد که این اکوسیستم خودش شکل بگیرد و تنها در حد حمایتهای لجستیک عمل کند.
وی افزود: حمایتهای لجستیک میتواند به شکلگیری و رشد صنعت کمک کند. یکی از این حمایتها میتواند تبلیغات باشد. صداوسیمای ما متأسفانه تنها در صورتی برای تبلیغات آثار همکاری میکند که اثر در راستای منویات خودش باشد؛ در این صورت صدها تیزر به آن اثر اختصاص میدهد اما اگر با آن مخالف باشد هیچ تیزری اختصاص نمیدهد. این برخوردهای سلیقهای در سیاستهای کلی فرهنگی ما واقعاً آسیبزننده است، ما نباید این پتانسیلهای حمایتی را با نگاه سلیقهای از این صنعت دریغ کنیم. بنیاد ملی پویانمایی میتواند در مذاکره با موسسه بهمن سبز، صداوسیما و شهرداریهای شهرهای مختلف در مبحث تبلیغات همکاریهای سازندهای داشته باشد.
این تهیهکننده در پایان اظهاراتش تأکید کرد: صداوسیما باید برخوردهای سلیقهای خود را کنار بگذارد، سازمان سوره که خودش سرمایهگذار انیمیشن است نباید در موسسه بهمن سبز به عنوان بزرگترین سینمادار کشور صرفاً به تولیدات خود توجه داشته باشد و نسبت به دیگر تولیدات با تبعیض برخورد کند. بنیاد انیمیشن میتواند با رایزنیهای لازم شرایط سینمای انیمیشن را بهبود ببخشد و خوشبختانه با اطلاعاتی که من دارم آقای جاهد و آقای دهستانی در این بنیاد بسیار اصولی کار میکنند و حتی مدیرعامل پیشین نیز چنین رویکردی داشت و بنیاد ملی پویانمایی تا امروز هیچگاه به سمت حمایت مستقیم نرفته است و میدانم در رایزنی با صداوسیما نیز، رسانه ملی را متقاعد کردهاند که رایت بینالملل آثار را به تهیهکننده بدهند تا او با انگیزه درآمدزایی بیشتر برای اثرش بازاریابی کند وگرنه تا پیش از این صداوسیما این اجازه را به تهیهکنندهها نمیداد.
