وی تاکید کرد: این اختلال صرفاً به شیطنت در فرد مربوط نیست بلکه ریشه در عملکرد مغز و تنظیم ناقص توجه، کنترل هیجان و تکانهها دارد.
وی به ابعاد اصلی این اختلال اشاره کرد و گفت: کودک دچار بیش فعالی تمرکز پایینی ندارد ولی زود حواسش پرت میشود، وسایلش را گم میکند و دستورالعملها را کامل دنبال نمیکند و در انجام تکالیف ذهنی و طولانی، خسته میشود.
به گفته این روانشناس، تحرک بدنی زیاد، بیقراری، صحبت کردن بیش از حد، ناتوانی در نشستن طولانی مدت و نیاز دائمی به حرکت، از رفتارهای بیش فعالی است.
پریدن وسط حرف دیگران، عجله در پاسخ دادن، ناتوانی در صبر کردن و انجام رفتارهای ناگهانی بدون فکر به پیامدها نیز از رفتارها و بُعد تکانشگری این اختلال است.
وی تاکید کرد: تشخیص ADHD باید توسط روانشناس یا روانپزشک و بر اساس ارزیابی بالینی و ابزارهای استاندارد انجام شود زیرا بسیاری از رفتارهای طبیعی کودکان میتواند به اشتباه، این اختلال تصور شود.
این روانشناس یزدی، علل این اختلال را ترکیبی از عوامل ژنتیکی، تفاوتهای عصبی مغز و و عوامل محیطی خواند و تاکید کرد: والدین نباید خود را به دلیل بروز این اختلال در کودکشان مقصر بدانند.
عدم درمان بیش فعالی میتواند منجر به مشکلاتی مانند افت تحصیلی، کاهش عزت نفس، مشکلات رفتاری، تعارض با والدین و معلمان و حتی در نوجوانی گرایش به رفتارهای پرخطر شود، اما قابل مدیریت و کنترل است.
وی به مهمترین و موثرترین روشهای درمانی اشاره کرد و گفت: والدین باید برای برخورد صحیح و ساختارمند با کودک و همچنین مهارتهای توجه و کنترل هیجان و رفتار درمانی را آموزش ببینند.
داشتن برنامه منظم و کاهش محرکهای مزاحم و قوانین شفاف و همچنین در صورت نیاز دارو درمانی تحت نظر روانپزشک و همچنین نقش والدین از اقدامات موثر درمانی این اختلال است.
کودک بیشفعال بیش از تنبیه، به درک، ثبات رفتاری، تشویق هدفمند و مرزبندی روشن نیاز دارد و باید تاکید کرد که کودکان مبتلا به ADHD اغلب دارای ویژگیهای مثبتی مانند خلاقیت بالا، انرژی زیاد، جسارت، قدرت حل مسئله و هوش هیجانی بالقوه هستند که اگر درست هدایت شوند، میتوانند در آینده موفق باشند.
نظری در پایان تاکید کرد: بیش فعالی یک نقص نیست بلکه یک تفاوت عصبی است که با آگاهی، مداخله تخصصی و حمایت خانواده میتواند به یک توانمندی تبدیل شود.
