به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از رها، سعید مرادی که در چهلوچهارمین جشنواره فیلم فجر با تهیهکنندگی فیلم سینمایی «غبار میمون» به کارگردانی آرش معیریان حضور داشت پیش از این در آثار تلویزیونی مختلفی همچون «چرخ گردون» و «لمندگان» فعالیت داشته است. علی دهکردی، پژمان بازغی، سیدمهرداد ضیایی، کامران تفتی، پیام احمدینیا، بیاینا محمودی، ارسلان قاسمی، لیلا زارع و بهار نوحیان از بازیگران فیلم «غبار میمون» بودند که رونمایی از آن در جشنواره فیلم فجر امسال با واکنشهای مختلفی مواجه شد.
سعید مرادی درباره سرنوشت اکران «غبار میمون» و نسخه سریالی آن توضیح داد: با توجه به ژانر فیلم، فضای روایی و ویژگیهای دراماتیک آن، برنامهریزی اولیه ما بر این است که نخست اکران بینالمللی آن را پیگیری کنیم. در حال حاضر نیز اقدامات لازم در این زمینه در جریان است. ما قصد داریم که «غبار میمون» را در حوزه کشورهای پاکستان، کشمیر، هندوستان، روسیه، چین و ژاپن نمایش دهیم. این برنامهریزی به دلیل ماهیت سیاسی و منطقهای اثر صورت گرفته است.
وی افزود: پس از شرکت در جشنوارههای این کشورها، با توجه به اینکه این پروژه شامل یک سریال هشتقسمتی نیز هست، قصد داریم پس از حضور در جشنوارههای خارجی، نسخه سریالی را منتشر و سپس برای اکران عمومی نسخه سینمایی برنامهریزی کنیم. بنابراین برنامه جدی ما این است که پس از انتشار اثر در یکی از پلتفرمها ـ که پلتفرم مربوطه نیز مشخص شده است ـ برای اکران عمومی اقدام کنیم.
مرادی در خصوص روند آمادهسازی فیلم برای حضور در عرصه بینالملل خاطرنشان کرد: در حال حاضر با پخشکننده خود گفتوگوهایی انجام دادهایم. با توجه به ماهیت سیاسی-دراماتیک اثر و تمرکز آن بر موضوع سرویسها و دستگاههای امنیتی و تأثیرگذاریاش در حوزه خاورمیانه و بهطور کلی غرب آسیا، کشورهای اولیهای که برای اکران برنامهریزی کردهایم. امیدواریم این مسیر با موفقیت طی شود.
«غبار میمون» گلچینی از «اشراف سیاه» نیست!
سعید مرادی با اشاره به نسخه سریالی «غبار میمون» با نام «اشراف سیاه» اظهار کرد: ما دو اثر جدا از یکدیگر داشتیم. سریال «اشراف سیاه» و فیلم سینمایی «غبار میمون». در ابتدا یک فیلمنامه سینمایی داشتیم که مدت زمان آن به حدود ۱۵۰ دقیقه رسید. برخی از نقدها و نظرات مطرحشده از سوی منتقدان و رسانهها این بود که گویی نسخه سینمایی، کشیدهشده از یک قسمت ۴۰ دقیقهای سریال است. در حالی که چنین نبود. نسخه سینمایی دارای فیلمنامهای مستقل بود. سریال نیز بهطور جداگانه هشت قسمت و نزدیک به ۴۰۰ دقیقه مواد خام داشت. با این حال، دبیرخانه جشنواره معتقد بود که مدت زمان ۱۵۰ دقیقه بیش از حد است. از این رو فیلم را کوتاه کردیم و به ۸۸ دقیقه رساندیم. این کوتاهسازی باعث شد برخی تصور کنند نسخه سینمایی صرفاً گلچینی از سریال است، در حالی که چنین نبود. نسخه سینمایی دارای پلانهای اختصاصی بود و بخشهایی از فیلمبرداری در ارمنستان صرفاً برای نسخه سینمایی انجام شد. به دلیل توصیه و درخواست جشنواره مبنی بر کوتاهتر شدن زمان، بسیاری از بخشها و روایتهایی که در نسخه ۱۵۰ دقیقهای بهصورت کامل و واقعیتر پرداخته شده بودند، حذف یا فشرده شد.
وی ادامه داد: بنابراین نسخه سینمایی فیلمنامهای مستقل با عنوان «غبار میمون» است و سریال نیز اثری جداگانه با عنوان دیگری است. بهطور خلاصه، ما زمان کلی نسخه سینمایی را کاهش دادیم تا با محدودیتهای زمانی و فضای حاکم بر جشنواره سازگار شود.
مرادی تأکید کرد: در نسخه سریالی تعداد بازیگران خارجی بهمراتب بیشتر است. بازیگران آفریقایی، اوکراینی و ارمنی ـ بهویژه از ارمنستان ـ حضور پررنگتری دارند. در نسخه سینمایی تعداد بازیگران خارجی محدود بود، اما در سریال این حضور گستردهتر است. در نسخه سینمایی بازیگران ایرانی شامل خانم لیلا زارع، آقای احمدینیا، آقای ضیایی، خانم مولایی و خانم آسو پاشاپور بودند و نقش اصلی را خانم بهار نوحیان ایفا کرد. در نسخه سریالی این نقشها و حضورها بسیار پررنگتر و گستردهتر هستند.
فجری در گلوگاه تاریخ
تهیهکننده سریال «اشراف سیاه» در پایان پیرامون حضور در فجر۴۴ و اهمیت این رویداد عنوان کرد: جشنواره امسال از منظر تاریخی، رویدادی ویژه و استثنایی بود. از همان ماههای پیش از آغاز کار دبیرخانه، شرایطی حاکم بود که جشنواره در بزنگاه دشواری از نظر وقایع سیاسی و اجتماعی قرار گرفت. جشنواره فجر مهمترین رویداد فرهنگی کشور است و طبیعی بود که از تأثیر این وقایع مصون نماند. به نظر من هرگونه نقد بیانصافانه خواهد بود. زیرا همین که جشنواره برگزار شد و مانع از آن شدند که رویدادهایی مسیر آن را تغییر دهد یا برگزاریاش مختل شود، خود دستاوردی بزرگ است. در چنین بزنگاههایی است که کیفیت مدیریت آشکار میشود. مدیریت کلی جشنواره با توجه به شرایط دشوار سیاسی و اجتماعی دیماه، منطقی و مناسب بود. نباید نقدهای نادرست مطرح کرد. البته میدانیم که نقدهایی هم به کار و برگزار وجود داشت. اما مدیران فرهنگی باید خود را در آن موقعیت قرار دهند و بپرسند اگر در چنین شرایطی بودند، چگونه عمل میکردند؟
59243
