به گزارش خبرنگار خبرگزاری مهر، سلامت امروز دیگر صرفاً یک خدمت عمومی نیست؛ ستون امنیت ملی است. تجربه جنگها و همهگیریها نشان داده هر نظامی که فقط بر پزشکان متخصص تکیه کند، با اولین شوک بزرگ دچار فلج میشود. راه عبور از این شکنندگی، تغییر رویه از «پزشکمحوری» به «نقشمحوری» و توسعه هدفمند نیروهای حدواسط است؛ نیروهایی که میتوانند در دل بحران، چرخ خدمات حیاتی را روشن نگه دارند.
سلامت؛ از مطب تا مرکز ثقل امنیت ملی
در جهان امروز، سلامت در کنار دفاع، اقتصاد و انرژی، یکی از ارکان «امنیت غیرنظامی» کشورها به شمار میآید. هر جنگ گسترده، هر زلزله بزرگ و هر پاندمی فراگیر، نخستین آزمایش را برای نظام سلامت رقم میزند؛ جایی که میزان تابآوری، به سرعت به شاخصی برای سنجش پایداری حاکمیت تبدیل میشود.
بسیاری از نظامهای سلامت، ظاهر قدرتمند اما باطنی شکننده دارند؛ چون بیش از حد به یک لایه محدود از سرمایه انسانی، یعنی پزشکان متخصص، وابستهاند. کافی است بخشی از این لایه به دلیل تلفات، مهاجرت، خستگی مفرط یا قطع زنجیره تأمین، دچار اختلال شود؛ آنگاه کل سیستم در معرض فروپاشی قرار میگیرد. در چنین شرایطی، دیگر افزایش تعداد متخصصان ـ هرچند مهم ـ کافی نیست؛ بلکه باید هندسه نیروی انسانی سلامت بازطراحی شود.
نیروهای حدواسط؛ حلقه گمشده تابآوری نظام سلامت
«نیروهای حدواسط» (Mid-level Providers) پاسخ عملی به این چالش هستند؛ نیروهایی که با دورههای آموزشی کوتاهتر، هزینه کمتر و تمرکز بر مهارتهای کاربردی، بخش بزرگی از خدمات پایه، پیشگیرانه و مراقبتی را بر عهده میگیرند. از پرستاران با صلاحیتهای پیشرفته گرفته تا تکنسینهای دندانپزشکی و مراقبان سلامت در سطح جامعه، همه در این خانواده تعریف میشوند.
این گروه، در معماری جدید نظام سلامت نقش «ضربهگیر» را بازی میکنند؛ یعنی فشار نخستین موج بحران را جذب کرده و اجازه نمیدهند لایه تخصصی دچار ازدحام و فروپاشی شود. مزیتهای استراتژیک این رویکرد در سه محور اصلی قابل جمعبندی است:
تداوم خدمات حیاتی در دل بحران: حتی اگر دسترسی به پزشکان متخصص یا مراکز پیشرفته محدود شود، نیروهای حدواسط میتوانند مراقبتهای حیاتی مانند رسیدگی به جراحات سطحی و متوسط، مراقبتهای مادر و کودک و کنترل عفونت را ادامه دهند.
آزادسازی ظرفیت متخصصان برای پروندههای پیچیده: وقتی خدمات روتین به این نیروها سپرده شود، پزشکان متخصص میتوانند تمام توان خود را بر موارد پیچیده، حیاتی و زمانبر متمرکز کنند؛ به این معنا که از منابع انسانی محدود، حداکثر بازدهی به دست میآید.
کاهش هزینه و سرعت در بازسازی: تربیت نیروهای حدواسط، سریعتر و کمهزینهتر از تربیت متخصصان است؛ مزیتی که در دوران بازسازی پس از جنگها، بلایای طبیعی یا بحرانهای گسترده، میتواند تعیینکننده باشد.
تجربه جهان: از روستاهای دورافتاده تا خط مقدم بحران
الگوهای جهانی نشان میدهد که توسعه نیروهای حدواسط، یک ایده آزمایشی نیست؛ بلکه یک راهحل آزمودهشده است. در استرالیا و انگلیس، پرستاران با صلاحیتهای پیشرفته (Nurse Practitioners) در مناطق دورافتاده، مسئولیت تشخیص، تجویز دارو و مدیریت درمانهای اولیه را بر عهده دارند. در آمریکا، «پزشکیار»ها (Physician Assistants) نقش مهمی در کاهش فشار بر پزشکان متخصص ایفا کردهاند.
در حوزه سلامت دهان و دندان نیز، کشورهایی مانند نیوزیلند و برخی کشورهای اسکاندیناوی با توسعه «تراپیستهای دندانپزشکی» (Dental Therapists)، خدمات پایه دندانپزشکی را از انحصار متخصصان خارج و دسترسی مردم را گستردهتر و ارزانتر کردهاند.
در مناطق درگیر بحران در جهان در حال توسعه، دورههای آموزشی فشرده برای نیروهای امدادی که توان انجام اقدامات تروما و رسیدگی به آسیبهای جنگی را دارند، بارها جان هزاران نفر را نجات داده است.
نقشه راه ایران؛ از شخصمحوری تا نقشمحوری
برای عبور از شکنندگی و دستیابی به تابآوری، نظام سلامت کشور باید از «خدمات مبتنی بر شخص» به «خدمات مبتنی بر سیستم و نقش» مهاجرت کند. معنای ساده این تحول آن است که دریافت یک خدمت پایه، نباید به حضور یا عدم حضور یک پزشک خاص وابسته باشد؛ بلکه باید از طریق شبکهای از نیروهای آموزشدیده، در هر شرایطی قابل تضمین باشد.
در این مسیر، چند گام عملیاتی کلیدی قابل طرح است:
بازنگری در آموزش: طراحی و گسترش رشتههای میانرشتهای در مقاطع کاردانی و کارشناسی، با تمرکز بر مهارتهای عملی، بهویژه در حوزههای اورژانس، مراقبتهای اولیه و سلامت جامعه.
تعریف شفاف حدود اختیارات: تدوین قوانین روشن برای «Scope of Practice» نیروهای حدواسط، تا هم امنیت بیمار حفظ شود و هم جایگاه تخصصی پزشکان مخدوش نگردد.
سرمایهگذاری بر نیروهای محلی: تقویت و بهروزرسانی الگوهایی مانند بهورز، بهیار و بهداشتکار دهان و دندان، با ارتقای دانش و مهارت، میتواند لایههای دفاعی قدرتمندی در برابر بحرانهای آینده ایجاد کند و همزمان در دوران صلح، دسترسی مردم به خدمات پایه را گسترش دهد.
در نهایت، تعداد متخصصان شاید شاخص قدرت نظام سلامت در روزهای آرام باشد؛ اما در روزهای طوفانی، این «تابآوری» و «توزیع هوشمندانه خدمات» است که سرنوشت امنیت سلامت مردم و ثبات کشور را رقم میزند؛ و در این میان، نیروهای حدواسط میتوانند به خط مقدم این دفاع ملی تبدیل شوند.
