به گزارش خبرگزاری تسنیم از شیراز، امروز، جمعه نهم مرداد، گلزار شهدای شیراز بار دیگر صحنه وداعی جانسوز و فراموشنشدنی بود؛ وداعی که خاطره تشییع قهرمانان بزرگ این سرزمین را در ذهنها زنده کرد.
پیکر مطهر شهید امیر سرتیپ دوم خلبان مجید کاظمی، پس از ماهها چشمانتظاری خانواده و همرزمانش و شناسایی از طریق آزمایشهای تخصصی DNA، سرانجام به زادگاهش بازگشت تا در میان اشک، دعا و بدرقه مردم قدرشناس شیراز، آرام در آغوش خاک وطن بیاساید.
از نخستین ساعات ظهر امروز، گلزار شهدای شیراز مملو از مردمی بود که با شاخههای گل، پرچمهای ایران و چشمانی اشکبار آمده بودند تا آخرین سلام خود را به یکی دیگر از مدافعان عزت و امنیت کشور ادا کنند.
سکوت سنگین فضای مراسم تنها با نوای قرآن، ذکر صلوات و گریههای بیاختیار حاضران شکسته میشد. هر گوشهای از گلزار، روایت دلتنگی مردمی بود که باور داشتند قهرمانان این سرزمین هرگز فراموش نخواهند شد.
مسئولان، فرماندهان نظامی، خانوادههای معظم شهدا و اقشار مختلف مردم، دوشادوش یکدیگر پیکر این خلبان رشید را بر دستان خود تشییع کردند. نگاهها پر از اندوه بود، اما در پس این غم، غروری عمیق موج میزد؛ غرور داشتن فرزندانی که جان خود را برای سربلندی ایران فدا کردند.
اما دردناکترین صحنههای این مراسم، لحظاتی بود که خانواده شهید برای آخرین بار با عزیز خود وداع میکردند. مادری که ماهها چشم به راه بازگشت فرزندش مانده بود، کنار تابوت ایستاده و با صدایی لرزان که از میان هقهق گریه شنیده میشد، زمزمه میکرد: «عزیزم… نور چشمم… جگرگوشهام…» این جملات، اشک را بر چشمان بسیاری از حاضران جاری کرد و کمتر کسی توانست در برابر این حجم از اندوه، بیتفاوت بماند.
پدر شهید، با قامتی استوار، اما چهرهای سرشار از غم، بیصدا به تابوت فرزندش خیره مانده بود. نگاهش گویی سالها خاطره را مرور میکرد؛ از روزهای کودکی تا لحظهای که فرزندش لباس خلبانی بر تن کرد و راه دفاع از میهن را برگزید. همسر و دختر شهید نیز در میان اشک و اندوه، وداعی تلخ را تجربه میکردند؛ وداعی که سنگینی آن برای همیشه بر دلشان باقی خواهد ماند.
تشییع پیکر شهید مجید کاظمی، یادآور عملیات یازدهم اسفند 1404 بود؛ روزی که دو فروند جنگنده سوخو 24 نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران از پایگاه هوایی شهید دوران شیراز به پرواز درآمدند تا در مأموریتی دشوار و سرنوشتساز، پاسخی قاطع به حملات دشمن بدهند. مأموریتی که با عبور از سامانههای پیشرفته شناسایی و پدافندی همراه شد و به هدف تعیینشده رسید، اما در مسیر بازگشت، آسمان خلیج فارس شاهد آخرین پرواز یکی از عقابهای تیزپرواز ایران شد.
شهید مجید کاظمی در آن لحظات، تنها یک خلبان نبود؛ او نمادی از شجاعت، ایثار و وفاداری به میهن بود. پیکرش ماهها در آبهای نیلگون خلیج فارس آرام گرفت تا سرانجام پس از شناسایی، به خانه بازگردد؛ خانهای که سالها چشمانتظارش بود و امروز او را با شکوهی آمیخته به اشک و افتخار در آغوش گرفت.
با پایان مراسم، پیکر این شهید والامقام در قطعه شهدای گلزار شهدای شیراز و در کنار همرزمان شهیدش به خاک سپرده شد. لحظه پایین رفتن تابوت در میان خاک، شاید تلخترین بخش مراسم بود؛ جایی که صدای گریه خانواده با زمزمه فاتحه و صلوات مردم درهم آمیخت و بار دیگر معنای سنگین واژه «فراق» را به تصویر کشید.
امروز گلزار شهدای شیراز تنها میزبان یک پیکر نبود؛ میزبان تاریخ، ایثار و خاطره مردی بود که سالها آسمان را خانه خود میدانست و سرانجام در خاکی آرام گرفت که برای سربلندی آن تا واپسین نفس ایستاد. نام و یاد شهید امیر سرتیپ دوم خلبان مجید کاظمی، در حافظه مردم این سرزمین به عنوان یکی از عقابهای آسمان ایران و فرزندی وفادار به وطن، برای همیشه زنده خواهد ماند.
انتهای پیام/424
