به گزارش خبرگزاری تسنیم از سنندج، بیستودوم اردیبهشتماه سال 1388 برای مردم کردستان فقط یک تاریخ در تقویم نیست؛ روزی است که هنوز هم در حافظه جمعی مردم این دیار با نام «22 گولان» زنده مانده است، روزی که خیابانهای سنندج، سقز، مریوان و بیجار مملو از جمعیتی شد که از ساعتها قبل برای استقبال از رهبر انقلاب اسلامی لحظهشماری میکردند؛ سفری که نهتنها یک حضور سیاسی، بلکه یک رخداد اجتماعی، فرهنگی و تاریخی برای کردستان بود.
آن روزها، کردستان هنوز زیر سایه سالها نگاه امنیتی، محرومیتهای مزمن و زخمهای بهجایمانده از ناامنیهای دهههای نخست انقلاب نفس میکشید. بسیاری از مردم استان احساس میکردند فاصلهای میان مرکز و کردستان ایجاد شده است؛ فاصلهای که بخشی از آن ناشی از روایتهای غلط، بخشی محصول سوءمدیریتها و بخشی نتیجه سالها غفلت از ظرفیتهای انسانی، فرهنگی و اجتماعی این منطقه بود،
در چنین فضایی، سفر رهبر معظم انقلاب به کردستان تنها یک برنامه رسمی نبود؛ نوعی بازتعریف رابطه حاکمیت و مردم در استانی بود که سالها نامش بیشتر با مسائل امنیتی گره خورده بود تا فرهنگ، هنر، ادب و سرمایه اجتماعی.
از همان ساعات اولیه ورود رهبر انقلاب به سنندج، شور و هیجان کمنظیری در سطح استان شکل گرفت، خیابانها مملو از جمعیتی بود که با لباسهای محلی، پرچمهای ایران و شعارهای وحدتآفرین به استقبال آمده بودند. تصاویر آن روزها هنوز هم در ذهن مردم زنده است؛ پیرمردهایی که اشک میریختند، زنان و مردانی که فرزندانشان را بهدوش گرفته بودند و جوانانی که حضور رهبر انقلاب را نشانه دیدهشدن کردستان میدانستند.
آنچه «22 گولان» را ماندگار کرد، فقط ازدحام جمعیت و استقبال گسترده نبود؛ بلکه ادبیات متفاوت و نگاه ویژهای بود که رهبر انقلاب نسبت به کردستان مطرح کردند. ایشان بهخلاف بسیاری از روایتهای رایج، کردستان را نه یک استان امنیتی، بلکه «استان فرهنگی» نامیدند؛ تعبیری که بهسرعت به کلیدواژهای مهم در فضای سیاسی و اجتماعی کشور و استان تبدیل شد.
شکستن روایت امنیتی از کردستان
تا پیش از آن سفر، بسیاری از تحلیلها و نگاههای مدیریتی نسبت به کردستان، رنگوبوی امنیتی داشت. حوادث سالهای ابتدایی انقلاب و فعالیت گروههای ضدانقلاب باعث شده بود بخش مهمی از ظرفیتهای فرهنگی، هنری و انسانی استان زیر سایه نگاههای امنیتی قرار گیرد.
رهبر انقلاب اما در سخنرانیهای خود تلاش کردند تصویری متفاوت از کردستان ارائه دهند؛ تصویری مبتنی بر فرهنگ، اصالت، دیانت، وفاداری و ظرفیتهای عظیم انسانی، همین تغییر ادبیات، نقطه آغاز تحول مهمی در نگاه به کردستان شد.
پس از آن سفر، توجه به ظرفیتهای فرهنگی و هنری استان افزایش یافت. برگزاری جشنوارهها، تقویت فعالیتهای دانشگاهی، توجه به ادبیات و موسیقی کردی و حمایت از نخبگان فرهنگی، بخشی از نتایج فضایی بود که پس از سفر شکل گرفت.
سخنرانیهایی که هنوز در حافظه مردم مانده است
رهبر انقلاب در جریان سفر به شهرهای مختلف کردستان از جمله سنندج، سقز، مریوان و بیجار سخنرانی کردند؛ سخنرانیهایی که میان مردم و محور اصلی آنها وحدت ملی، احترام به تنوع مذهبی و قومی و تأکید بر جایگاه مردم کردستان در ساختار ایران اسلامی بود.
یکی از مهمترین بازتابهای مثبت این سفر، توجه رهبر انقلاب به مطالبات اهلسنت بود. دستور پخش اذان شافعی از رسانه ملی که پس از درخواست علما و ماموستایان اهلسنت صادر شد، به یکی از نمادهای احترام به تنوع مذهبی در کشور تبدیل شد.
همچنین سخنان ایشان درباره لزوم دلجویی از خانوادههایی که در حوادث دهه 60 آسیب دیده بودند، بازتاب گستردهای در استان داشت، بسیاری از فعالان اجتماعی و سیاسی کردستان معتقد بودند این سخنان، نشانهای از نگاه پدرانه و وحدتمحور رهبری نسبت به مردم منطقه بود.
«22 گولان» و احیای امید اجتماعی
یکی از مهمترین دستاوردهای سفر رهبر انقلاب، بازگشت امید اجتماعی به بخشی از جامعه کردستان بود. در سالهایی که بیکاری، محرومیت و احساس تبعیض به دغدغه جدی مردم تبدیل شده بود، این سفر توانست بخشی از احساس فراموششدگی را کاهش دهد.
در جریان این سفر، پروژههای متعددی در حوزه راه، آب، عمران شهری، بهداشت و زیرساختهای اقتصادی تصویب یا کلید زده شد. هرچند بخشی از این پروژهها با تأخیر اجرا شدند و برخی نیز هرگز به سرانجام مطلوب نرسیدند، اما اصل توجه به توسعه کردستان به مطالبهای جدیتر تبدیل شد.
از سوی دیگر، سفر رهبر انقلاب باعث شد رسانههای کشور بیش از گذشته به کردستان بپردازند؛ اما اینبار نه از زاویه بحران و ناامنی، بلکه از منظر فرهنگ، همزیستی مذهبی، سرمایه انسانی و ظرفیتهای توسعه.
شور مردمی؛ از سنندج تا مریوان
روایتهای مردمی از آن سفر هنوز هم سرشار از احساس و هیجان است، بسیاری از مردم میگویند کردستان در آن روزها حالوهوای دیگری داشت، شهرها غرق در شور و نشاط بود و حتی کسانی که شاید تعلق سیاسی خاصی نداشتند، برای دیدن رهبر انقلاب به خیابانها آمدند.
حضور گسترده مردم در استقبالها، نشان داد کردستان بهخلاف برخی تصویرسازیها، همواره بخشی جداییناپذیر از ایران بوده و هست. «22 گولان» در واقع نمایش آشکار پیوند عاطفی مردم کردستان با هویت ملی و ایرانیشان بود.
در آن روزها، خیابانهای سنندج شاهد صحنههایی بود که کمتر در حافظه تاریخی استان دیده شده بود؛ حضور همزمان اقوام، مذاهب، جوانان، روحانیون اهل سنت و تشیع، دانشگاهیان، هنرمندان و خانوادهها در یک فضای مشترک از امید و وحدت.
پیادهروی همراه مردم
رهبر شهید انقلاب اسلامی در این سفر ضمن حضور در اجتماع مردمی و دیدار با خانوادههای صبور و سرافراز شهیدان و جانبازان، نخبگان، دانشجویان، بزرگان، ماموستایان و مسئولان استان کردستان؛ همچنین در پارک جنگلی آبیدر سنندج نیز همراه با مردم پیادهروی کرد.
چرا «22 گولان» هنوز زنده است؟
ماندگاری سفر رهبر انقلاب به کردستان فقط بهدلیل جایگاه سیاسی آن نیست؛ بلکه بهخاطر تأثیر اجتماعی و روانی عمیقی است که بر افکار عمومی استان گذاشت. مردم کردستان احساس کردند دیده شدهاند، صدایشان شنیده شده و هویت فرهنگیشان مورد احترام قرار گرفته است.
البته واقعیت این است که همه مطالبات کردستان پس از آن سفر محقق نشد، هنوز هم استان با مشکلات جدی در حوزه بیکاری، توسعهنیافتگی، زیرساختها و مهاجرت جوانان مواجه است، هنوز هم بسیاری از نخبگان معتقدند کردستان آنگونه که شایسته بوده، سهم خود را از توسعه ملی دریافت نکرده است.
اما با وجود همه این کاستیها، «22 گولان» همچنان در حافظه مردم بهعنوان روزی شناخته میشود که نگاه تازهای به کردستان شکل گرفت؛ نگاهی که میتوانست و هنوز هم میتواند مبنای تحول واقعی در این استان باشد.
سفر رهبر انقلاب به کردستان در 22 اردیبهشت 1388، صرفاً یک سفر استانی نبود؛ نقطه عطفی در بازتعریف جایگاه کردستان در فضای سیاسی، فرهنگی و اجتماعی کشور بود، سفری که توانست بخشی از دیوار بیاعتمادی و نگاه امنیتی را بشکند و امید، وحدت و احساس تعلق بیشتری در جامعه ایجاد کند.
امروز، پس از گذشت سالها از «22 گولان»، مهمترین مطالبه مردم کردستان آن است که دستاوردهای معنوی، اجتماعی، اقتصادی و عمرانی آن سفر، به سیاستگذاری عملی و توسعه واقعی منجر شود. کردستان هنوز منتظر تحقق کامل همان نگاهی است که رهبر انقلاب در آن روز تاریخی ترسیم کردند؛ نگاهی مبتنی بر احترام، عدالت، توسعه و اعتماد به مردم.
اگرچه شور استقبالها و تصاویر آن روزها به تاریخ پیوسته است، اما پیام اصلی «22 گولان» همچنان زنده است؛ اینکه کردستان نه مسئله امنیتی، بلکه گنجینهای فرهنگی، انسانی و ملی برای ایران است؛ ظرفیتی که هر زمان دیده شود، میتواند به یکی از مهمترین پیشرانهای وحدت و پیشرفت کشور تبدیل شود.
گزارش از: رامیار غفاری
انتهای پیام/481+
