به گزارش خبرآنلاین، علی حمزه‌ئی درباره لحظه‌ای که از رتبه خود مطلع شد، اظهار کرد: در زمان اعلام نتایج کنکور مثل زمان اعلام نتایج آزمون‌های نهایی در جاده بودیم و وقتی دیدم رتبه هشتم شدم، برای چند لحظه احساس کردم از فضای اطراف جدا شده‌ام.
ایسنا در خبری نوشت:وی افزود: مادرم و سایر اعضای خانواده از خوشحالی شروع به شادی و هورا کشیدن کردند. البته همان لحظه به دلیل اینکه در جاده بودیم، تلاش کردیم هیجان‌مان باعث حواس‌پرتی و خدای نکرده حادثه نشود، بنابراین خودرو را کنار زدیم و بعد اشک شوق ریختیم و این لحظه را در کنار خانواده جشن گرفتیم.
حمزه‌ئی درباره مهم‌ترین عامل موفقیتش در کنکور گفت: مهم‌ترین ویژگی که به من کمک کرد، انعطاف‌پذیری در روش مطالعه بود. هر زمان احساس می‌کردم روش مطالعه‌ای که در پیش گرفته‌ام پاسخگو نیست، روی آن پافشاری نمی‌کردم و روش خودم را تغییر می‌دادم.
وی ادامه داد: برای مثال، اگر احساس می‌کردم نیاز به تست‌زنی بیشتری دارم تا سرعت و تسلطم افزایش پیدا کند، اصراری نداشتم که همچنان جزوه بخوانم و به سراغ تست‌زنی می‌رفتم. به نظرم اینکه فرد بتواند تغییرات لازم را بپذیرد، حتی اگر در ابتدا برایش ناآشنا باشد، اهمیت زیادی دارد.
این رتبه برتر کنکور درباره میزان مطالعه خود بیان کرد: ساعت مطالعه‌ام در مقاطع مختلف متفاوت بود، اما در ماه‌های پایانی و نزدیک کنکور، روزانه حدود ۱۳ تا ۱۴ ساعت مطالعه می‌کردم.
گوشی را کنار گذاشتم و تلفن ساده گرفتم
حمزه‌ئی درباره نحوه مدیریت استفاده از تلفن همراه و تفریحات در سال کنکور ادامه داد: خانواده‌ام در این زمینه واقعاً همراه من بودند. طی دو سه سال، شرایط را به گونه‌ای فراهم کردند که تمرکز بیشتری روی درس داشته باشم. در سال کنکور سفر و مهمانی‌ها بسیار محدود شد و در مهمانی‌ها حضورم حضورم کوتاه بود.
وی افزود: تابستان سال نهم به دهم، برای اینکه بتوانم به صورت جدی درس خواندن را آغاز کنم، گوشی هوشمندم را کنار گذاشتم و یک گوشی ساده گرفتم. در طول این سه سال، اگر می‌خواستم تفریح کوتاهی در فضای مجازی داشته باشم، معمولاً پس از پایان پارت‌های مطالعاتی و در پایان شب، حدود ۱۵ تا ۲۰ دقیقه از گوشی استفاده می‌کردم.
خانواده، معلمان و دوستان در موفقیتم نقش مهمی داشتند
این دانش‌آموز رتبه برتر کنکور سال ۱۴۰۵ با تأکید بر نقش خانواده، معلمان و دوستان در موفقیت خود اظهار کرد: واقعاً بدون کمک آنها نمی‌توانستم به این جایگاه برسم. در درجه اول، خانواده‌ام به‌ویژه مادرم از کلاس اول تا دوازدهم همیشه از نظر درسی کنارم بود و اجازه نمی‌داد از مسیر اصلی دور شوم.
وی ادامه داد: پدرم و خواهرم نیز چه از نظر عاطفی و چه از نظر درسی همیشه حامی من بودند. به‌خصوص خواهرم در سال کنکور زمان و انرژی زیادی برای من گذاشت و حتی در مواقعی که خودش حال خوبی نداشت، تلاش می‌کرد شرایط روحی من تحت تأثیر قرار نگیرد و با انرژی بیشتری در کنارم باشد.
حمزه‌ئی با اشاره به نقش پدرش تصریح کرد: یکی از انگیزه‌های من برای بیدار شدن و شروع مطالعه در صبح این بود که پدرم در سال کنکور هر روز صبح برایم نان تازه می‌گرفت و می‌آورد. این برای من نوعی جایزه بود؛ وقتی پارت اول مطالعه را خوب انجام می‌دادم، با خودم می‌گفتم لایق چنین صبحانه‌ای هستم.
وی همچنین درباره نقش مادرش بیان کرد: بخش زیادی از آنچه امروز دارم و پایه درسی خوبی که از ابتدا داشتم، به مادرم برمی‌گردد. او هیچ‌وقت فشاری به من وارد نکرد که از درس زده شوم، اما همیشه مسیر را به شکلی مدیریت می‌کرد که از درس و هدفم فاصله نگیرم.
رتبه هشت کنکور تجربی ازجون سراسری ۱۴۰۵ افزود: من در سال‌های هفتم تا نهم حتی با موبایل بازی می‌کردم، پلی‌استیشن داشتم، با دوستانم بیرون می‌رفتم و فوتبال بازی می‌کردم، اما مادرم همیشه از دور مسیرم را هدایت می‌کرد و اجازه نمی‌داد تفریح و درس در مقابل یکدیگر قرار بگیرند.
وی درباره نقش خواهرش نیز گفت: خواهرم در سال کنکور یکی از معدود افرادی بود که می‌توانستم مسائل عاطفی‌ام را به راحتی با او در میان بگذارم. او من را خیلی خوب می‌شناخت و اگر مسئله‌ای را برای فرد دیگری تعریف می‌کردم، ممکن بود بگوید «حل می‌شود» یا «اگر رتبه نیاوردی هم اتفاق خاصی نیفتاده»، اما خواهرم شرایط من را عمیق‌تر درک می‌کرد و می‌دانست چه چیزی برایم اهمیت دارد.
رتبه‌های برتر هم روزهای بی‌انگیزگی دارند
حمزه‌ئی درباره روزهایی که انگیزه کافی برای مطالعه نداشته است، بیان کرد: تصور اینکه دانش‌آموزان رتبه برتر هیچ‌وقت ناامید یا بی‌انگیزه نمی‌شوند، اشتباه است. من هم در دوره‌هایی قرار می‌گرفتم که تقریباً هر دو هفته یک‌بار، یکی دو روز حال روحی خوبی نداشتم و احساس می‌کردم انرژی‌ام کم شده است.
وی ادامه داد: راهکاری که برای خودم در نظر می‌گرفتم این بود که به جای استراحت مضاعف، عامل اصلی این حس را پیدا کنم. در سال کنکور، معمولاً عامل اصلی این وضعیت درس و مسائل مربوط به آن بود؛ بنابراین انرژی بیشتری روی همان موضوع می‌گذاشتم تا برطرف شود و دوباره احساس بهتری پیدا کنم.
دانش‌اموزآن کنکوری بدانند که عقب‌ماندن‌های مقطعی طبیعی است
این دانش‌آموز همدانی خطاب به داوطلبانی که احساس می‌کنند از دیگران عقب افتاده‌اند، اظهار کرد: به‌خصوص در تابستان سال یازدهم به دوازدهم، ممکن است دانش‌آموز احساس کند با وجود تلاش زیاد، نتیجه‌ای که می‌گیرد حتی بدتر شده است. این اتفاق برای خیلی‌ها رخ می‌دهد و نباید با دیدن درصدهای بالای بعضی افراد، تصور کنند که دیگر نمی‌توانند به آنها برسند.
وی افزود: تجربه من نشان داد که بسیاری از افرادی که در مقاطع ابتدایی درصدهای بسیار خوبی دارند، ممکن است در ادامه مسیر کنار بروند یا سرعت پیشرفتشان کاهش پیدا کند. حتی اگر کنار هم نروند، سرعت پیشرفت شما می‌تواند بیشتر باشد؛ به شرط اینکه هر بار که زمین خوردید، دوباره بلند شوید.
حمزه‌ئی خاطرنشان کرد: عقب‌گردهای مقطعی طبیعی است، اما نباید اجازه داد این وضعیت طولانی شود. هرچه سریع‌تر بتوانید عملکرد خود را اصلاح کنید، سرعت پیشرفتتان بیشتر خواهد شد. هدف دانش‌آموز باید بیشتر از اینکه صرفاً نتیجه باشد، پیشرفت خودش و بهبود عملکردش باشد.
از سال نهم به پزشکی و رتبه تک‌رقمی فکر می‌کردم
رتبه هشت کنکور تجربی آزمون سراسری ۱۴۰۵ درباره هدفی که از ابتدا برای کنکور داشته است، گفت: از سال نهم در ذهنم این بود که شاید درس بخوانم و بتوانم در رشته فیزیوتراپی قبول شوم. سال دهم که گذشت، دیدم می‌توانم برای پزشکی هم تلاش کنم. سال یازدهم، با مقایسه عملکردم با رتبه‌های برتر سال‌های قبل مدرسه، به این نتیجه رسیدم که حتی قبولی در تهران هم برایم امکان‌پذیر است.
وی افزود: در سال دوازدهم این جرأت را به خودم دادم که برای رتبه‌های تک‌رقمی کشور و حتی رتبه یک تلاش کنم. در دو سه ماه پایانی، تمام توانم را گذاشتم و در روز کنکور به مرحله‌ای رسیده بودم که مطمئن بودم می‌توانم هر نتیجه‌ای بگیرم و دیگر از کنکور یا نتیجه آن ترسی نداشتم.
پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران انتخاب رتبه هشت کنکورتجربی ۱۴۰۵
حمزه‌ئی درباره انتخاب رشته خود اظهار کرد: در حال حاضر ترجیح می‌دهم رشته پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران را انتخاب کنم. از کودکی به پزشکی علاقه داشتم، هرچند آن زمان اولویت اولم نبود، اما امروز این رشته انتخاب اول من است.
وی درباره شغل والدین خود گفت: پدرم کارمند بودند و اکنون بازنشسته شده‌اند و مادرم فرهنگی و معاون مدرسه بودند و موفقیت من حاصل تلاش خودم در کنار حمایت خانواده، معلمان و دوستانم بوده است و فکر می‌کنم اگر این حمایت‌ها وجود نداشت، رسیدن به این جایگاه بسیار دشوارتر بود.
۲۳۳۲۱۷
۲۳۳۲۱۷
