گاهی میاندیشم که تختهسیاه و کتاب، فقط ابزاری برای آموزش نیستند؛ بلکه سنگریاند برای پاسداری از روشنایی.
علم، این میراث گرانبهای بشر، همواره هدف تیرهای کینه بوده است. در جنگ رمضانِ آمریکایی-صهیونیستی، آنگاه که خاک و خون در هم آمیخت، دانشمندان ما نیز آماج گلولههای تعصب شدند؛ کسانی که به جای تفنگ، قلم در دست داشتند و به جای میدان نبرد، آزمایشگاه و کتابخانه را پناهگاه دانستند.
آنها رفتند تا ما بمانیم؛ تا دانش نمیرد، تا ایران نایستد. ما اعضای هیأت علمی، وارثان این چراغهای خاموشنشدنیایم. هر درس که میدهیم، هر پژوهشی که رقم میزنیم، ادای دینی است به آن ستارههای فروغریخته.
پاسداشت مقام استادی هم تکریم یک جایگاه اداری است و هم تجدید عهد با خونهایی است که برای ماندگاری حقیقت ریخته شد. ما تا ابد مدیون آن دانشمندانی هستیم که در تاریکترین ساعات، شمع علم را با جان خود روشن نگاه داشتند.
سوگند میخوریم که میراث آنها را زمین نخواهیم گذاشت؛ که قلمهایمان ادامه راه آنهاست و کرسیهای درس، مزارهای زندهای که در آنها حقیقت زنده میماند.
*عضو هیات علمی دانشگاه جامع علمی کاربردی
