یادداشت مهمان- علیآقا پیروز مدیر گروه مدیریت و حکمرانی اسلامی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی:تجمعات شبانه مردمی، اگر آگاهانه و هدفمند شکل بگیرند، صرفاً یک حضور خیابانی نیستند؛ بلکه میتوانند به صحنهای برای بیان روشن خواست عمومی، انتقال پیام ملت و اثرگذاری بر تصمیمهای مهم کشور تبدیل شوند. در روزگاری که جنگ روایتها بخش مهمی از میدان تقابل را تشکیل میدهد، نفسِ حضور مردم در صحنه، خود یک پیام روشن است: اراده عمومی زنده است و نمیتوان آن را نادیده گرفت.
خیابان در این معنا فقط محل عبور نیست، بلکه میدان دیدهشدن مطالبههاست. مردم با حضور، شعارها و نشانههای خود به مسئولان یادآوری میکنند که تصمیمگیری بدون توجه به افکار عمومی، از واقعیت جامعه فاصله میگیرد. از این منظر، تجمعات مردمی هم نقش هشداردهنده دارند و هم نقش راهنما؛ یعنی هم میتوانند مانع خطا شوند و هم مسیر تصمیم درست را روشنتر کنند.
البته اثرگذاری این حضورها زمانی بیشتر میشود که از واکنشهای مقطعی فراتر بروند و به یک قرارگاه مردمی برای روشنگری، مطالبهگری و جهتدهی اجتماعی تبدیل شوند. اگر این حرکت درگیر تکرار، بینظمی یا رفتارهای صرفاً احساسی شود، از ظرفیت آن کاسته خواهد شد. همچنین جناحیشدن تجمعات، اصالت و فراگیری آن را تضعیف میکند؛ زیرا این حضورها زمانی مؤثرند که بر محور ولایت فقیه و در راستای منافع ملی، آگاهی عمومی و انسجام اجتماعی شکل بگیرند.
این تجمعات برای دنیا و بهویژه برای دشمنان نیز پیامهای روشنی دارند: نخست، پیام پایداری؛ یعنی فشارها و جنگ روانی نتوانسته مردم را از صحنه خارج کند. دوم، پیام پویایی؛ یعنی جامعه در برابر بحرانها منفعل نیست و میتواند آگاهانه واکنش نشان دهد. سوم، پیام شکست پروژه ناامیدسازی؛ زیرا هر حضور مردمیِ منسجم نشان میدهد که اراده عمومی همچنان فعال و اثرگذار است.
